Posts from — May 2008

30,31.05-01.06 / Teatr Kana
Warsztaty artystyczne „Odwaga Tworzenia”
warsztaty zamknięte

6.06 godz. 20.00 / Piwnica Kany
Otwarcie wystawy fotografii Sławka Decyka i Piotra Rybkowskiego (Poznań /Berlin)
wstęp wolny

6.06 godz. 21.00 / Piwnica Kany
Koncert zespołu „Szałwia Malwa Poplon Trio” (Szczecin/Świnoujście)
wstęp wolny

7.06 godz. 12.00-14.00 / Teatr Kana
Wykład „Światłoczułe Obrazy”; prowadzenie: Sławek Decyk, Paweł Kula
Prezentacja filmu „Piosenka o słońcu” autorstwa Adama Ptaszyńskiego
wstęp wolny

7.06 godz. 14.30-17.00; 18.00-21.00 / Piwnica Kany
Warsztaty „Światłoczułe Obrazy” Prowadzenie: Sławek Decyk, Paweł Kula
opłata za warsztat część I i II : 20 zł

13.06 godz. 20.00 / Teatr Kana
Projekt: Scena równoległa.
Monodram Ewy Łukasiewicz „Kobieta Łazarz”
bilety: 15/12 zł

14,15.06/ Teatr Kana
Warsztaty artystyczne „Odwaga Tworzenia”
warsztaty zamknięte

21.06 godz. 20.00 / Teatr Kana
Projekt: Scena równoległa.
Spektakl TRAJECTOIRE DANCE COMPANY „PUIS-JE?”
bilety: 15/12 zł

Teatr Kana poza Szczecinem
6.06 piątek
Spektakl Teatru Kana Geist - Fabryka Sztuki w Łodzi
21.06 sobota
Spektakl Teatru Kana Geist - Festiwal A PART w Katowicach

Warsztaty artystyczne: Odwaga Tworzenia
„Odwaga tworzenia” to cykl warsztatów teatralnych, plastycznych i muzycznych z elementami treningu interpersonalnego i arte-terapii dla młodzieży z różnych środowisk lokalnych. Projekt ma na celu aktywizację młodzieży w kontekście kultury i sztuki, pracę nad indywidualnym i grupowym rozwojem uczestników, pobudzanie wrażliwości i zdolności. Warsztaty to również alternatywa dla często patologicznych zachowań społecznych młodych ludzi, możliwość ukierunkowania i zaszczepienia motywacji do dalszego samorozwoju w proponowanych obszarach sztuki.

„Światłoczułe Obrazy”

Fotografia to w powszechnym mniemaniu obraz, który przemawia do nas zrozumiałym językiem. Widzimy widoki miejsc, rozpoznajemy twarze osób, jesteśmy wręcz przekonani, że to, co zobaczyliśmy na zdjęciu jest bliskie prawdy. Język fotografii kształtował się od lat 40-tych XIX wieku i początkowo użyteczność obrazów była najważniejsza (szczególnie dla klientów zakładów fotograficznych). Wynalazek ten jednak ma też olbrzymi potencjał kreacyjny, który wykracza daleko poza to, co możemy sobie wyobrazić. W końcu fotografia to przede wszystkim zjawisko światłoczułości, które jest wszechobecne i pojawia się niezależnie od naszej woli. Pierwsze uzyskane przez człowieka zdjęcia nie przypominały znanego nam świata. Pionierzy fotografii rejestrowali zatłoczone miasta, a zobaczyli wyludnione ulice. Widzieli dziwne światło na niebie, zwielokrotnione widoki przedmiotów i przezroczyste, jakby nie do końca uformowane ludzkie postacie. To właśnie ten potencjał fotografii został wykorzystany w projekcie „Solaris”, który został zainicjowany w Szczecinie w 2000 roku przez Sławka Decyka, Pawła Kulę i Diego Lopeza.

Założenia projektu „Solaris” są bardzo proste. Trzeba zbudować nieskomplikowany aparat fotograficzny i przy pomocy archaicznej metody rejestracji (znanej od prawie 200 lat) wykonać zdjęcie naświetlając je nieustannie przez pół roku. Ważne jest aby rozpoczęcie naświetlania odbyło się w momencie przesilenia letniego lub zimowego. Dzięki temu można uchwycić na zdjęciu wędrówkę Słońca po niebie od najniższego do najwyższego położenia. Aparat można przyczepić do okna, zakopać w ziemi, przywiązać do drzewa. Uczestnicy projektu na powstających obrazach zobaczyli świat, który istnieje, i którego nie sposób zobaczyć w inny sposób. Projekt zainspirował wielu ludzi do samodzielnych poszukiwań, chyba sami twórcy są nieco zaskoczeni tym, jak wielu ludzi na świecie zajmuje się „solarigrafią”. Obecnie półroczne obrazy powstają prawie na każdym kontynencie, a portal solargraphy.com (prowadzony przez fińską artystkę Tarję Trygg) jest stale powiększającym się zbiorem fotografii.

Zasadniczą częścią prezentacji projektu będą warsztaty „Światłoczułe Obrazy” poprowadzone przez Sławka Decyka i Pawła Kulę. Autorzy projektu zaprezentują techniki, które zostały wykorzystane przy realizacji projektu. Uczestnicy warsztatów dowiedzą się jak zbudować prosty aparat i oswoją się z kilkoma egzotycznymi technikami fotograficznej rejestracji. Więcej informacji można uzyskać pod tel. 091 434 15 61 lub na stronie internetowej Ośrodka. Koszt udziału w warsztatach. 20 zł.

Sławek Decyk – www.free.art.pl/solaris
Paweł Kula – www.peuta.republika.pl

Wykład „Światłoczułe Obrazy”
Prezentacja projektów, w których zjawisko światłoczułości, ekstremalne czasy ekspozycji i nietypowe wykorzystanie aparatów fotograficznych było głównym elementem kreacyjnym.
Prezentacja filmu Piosenka o słońcu autorstwa Adama Ptaszyńskiego
(projekt „Solaris”, Thomas Bachler, Michael Wesely, Dominique Stroobant, Marek Noniewicz, Jiri Sigut, William Henry Fox Talbot, Steven Pippin i inni)

Warsztat fotograficzny
cz. I
Zjawisko światłoczułości i fenomen camera obscura. Budowa prostych aparatów i oswojenie z podstawowymi właściwościami materiałów światłoczułych. Technika „solarigrafii”.
cz. II
Prezentacja autorskich technik wykorzystywanych innych projektach - „Cyklografie” Sławka Decyka, „Aparat do znikania obrazu” Pawła Kuli. Chromogeniczne pozytywy i otworkowe animacje.
Prowadzenie: Sławek Decyk, Paweł Kula

KONCERT SZAŁWIA MALWA POPLON TRIO
Grupa powstała w roku 1992 w klubie seniora w Wałczu pod nazwą LWY SŁUŻBOWE. Zadebiutowała na festiwalu “Szarik ‘93″ w Łysopasach, gdzie zdobyła nagrodę Miedzianego Warana. Pięknie zapowiadającą się karierę przerwało załamanie nerwowe muzyków po porażce polskich badmintonistów w mistrzostwach Szwecji. Zespół zawiesił działalność na 15 lat. W bieżącym roku muzycy spotkali się ponownie na konkursie karaoke w barze mlecznym “Piechur” i postanowili reaktywować zespół. Jako już dojrzali, poważni i zdyscyplinowani mężczyźni zmienili nazwę na SZAŁWIA MALWA POPLON TRIO. W utworach grupy słychać liryczną nutkę nostalgii za NRD, ale też niepokój o oziębienie klimatu w Zachodniopomorskiem. O sobie mówią “krzykacze znoju”, a inspirację czerpią z obserwacji funkcjonowania linii tramwajowej nr 9.

Grupę tworzą:
Zamysław Modysław Loreaux - gitara;
Christos Gyros Baniecki - bas;
Jerzy Wariusz Balina - perkusja.

Projekt: Scena równoległa

Monodram EWY ŁUKASIEWICZ „Kobieta Łazarz”

Ewa Łukaszewicz - absolwentka wydziału aktorskiego PWSTTviF, aktorka filmowa i teatralna

Kobieta Łazarz - monodram inspirowany życiem i twórczością Sylvii Plath

Realizacja – Ewa Łukasiewicz
Czas trwania – ok. 40 min.

Spektakl Ewy Łukasiewicz inspirowany jest życiem i twórczością Sylvii Plath. W bezpośredniej bliskości widzów aktorka dokonuje drastycznego podsumowania życia, próbuje zebrać okruchy najtrudniejszych wspomnień i myśli, traktując je jak najcenniejszą i najważniejszą część swojego testamentu. Choć Ewa Łukasiewicz przywołuje ostatnie chwile życia jednej z największych pisarek XX wieku, w swojej pracy odwołuje się do doświadczeń osobistych, dzięki czemu tworzy ona niezwykle odważny, do bólu szczery autoportret.

fragmenty:

„Najcudowniejszą rzeczą na świecie jest cień, miliony ruchomych kształtów i zaułków cienia. Cień w szufladach biurek, w walizkach, pod domami, pod kamieniami, pod powiekami ludzi, pod ich uśmiechami I jeszcze długie, długie kilometry cienia po ciemnej stronie naszego globu.”

„Nocami miewałam uczucie unicestwiającego duszę lęku, który wzbierał w moich żyłach
i mącił płynącą w nich krew, leżałam czując ból w każdym nerwie i słyszałam głos, który krzyczał: nie możesz pisać nie możesz mówić nie możesz nic.”

Monodram Ewy Łukasiewicz pt.: Kobieta Łazarz oparty na tekstach i życiu Sylvii Plath jest o odchodzeniu – to prawda, bo punktem dojścia jest samobójcza śmierć bohaterki, ale przede wszystkim jest o życiu, którego retrospekcję stanowi cały spektakl. O życiu trudnym, skomplikowanym, ale intensywnym. Ewa/Sylwia w dygresyjnym monologu ukazuje siebie jako pisarkę, matkę, żonę, córkę, kochankę, kobietę chorą, kobietę w impasie twórczym, kobietę zdradzoną. Mówi o drobnych incydentach, wielkich sprawach, o radości i rozpaczy swojego życia. Jej dynamiczny monolog, który raz jest wyrazem cierpienia, innym razem wspomnieniem szczęścia, ukazuje jakby kolejne strumienie życia, które spotykają się w wannie pełnej wody, w której siedzi bohaterka. Woda, w której odbywa się ta ostatnia mowa, oczyszcza Ewę/Sylwię i pozwala jej pójść dalej, nawet jeśli tym dalej jest śmierć.
To, co jest dla mnie najciekawsze w tym zdarzeniu teatralnym, to połączenie siły i niejednoznaczności. Ewa tworzy postać prawdziwą i silną, choć pełną sprzeczności. Jest to portret kobiety, usiłującej pogodzić role, które musi spełniać i próbującej zrozumieć zdarzenia, które doprowadzają ją do obecnego miejsca i stanu.
Jest to więc monolog, w którym na równi istnieją przypadkowe, drobne zdarzenia, gesty, zwyczajne sytuacje i banalne rozmowy, jak i sprawy wielkie, dramatyczne, fragmenty poezji. Wybór bohaterki, która wychodzi z wanny, by popełnić samobójstwo w tym wypadku nie musi być wyrazem słabości, ale pełnym desperacji aktem woli, dzięki któremu Sylvia po raz ostatni decyduje o sobie. Wybiera, odzyskując dzięki temu panowanie nad własnym losem. Jest wyrazem niezwykle przejmującego krzyku pisarki, który trwa w ciszy upewniając nas w jej wyborze – zdecydowała się na bycie twórcą do końca.
Anna Rogala

Spektakl TRAJECTOIRE DANCE COMPANY „PUIS-JE?”

Spektakl „PUIS-JE?” („CZY MOGĘ?”) został stworzony przez Sandrine Robin (choreografkę, performerkę) i Yann Bouillon ( muzyka, kompozytora) – to wzajemna gra muzyki i tańca. Kiedy muzyka i taniec zaczynają się komunikować, odpowiadają sobie nawzajem, ignorują siebie, obierają równoległe lub przeciwne ścieżki, rodzi się zasadniczy dialog. Taki sposób komunikacji narusza dawno ustalone reguły powołując nowe jakości. Muzyk zaczyna się poruszać i definiuje płynną przestrzeń, która podlega wahaniom w zależności od ruchu i możliwości jego instrumentu. Taniec wyznacza podzieloną przestrzeń i strefę powiększonej muzycznej „rozmowy”. Podstawą spektaklu jest improwizacja i odkrywanie relacji, jakie tkwią pomiędzy muzyką i tańcem. Pojawia się też trzeci „bohater”: akordeon z jego wibracjami, płaczem, oddechem…
http://cietrajectoire.free.fr/
Częścią trwających od 18 do 26 sierpnia XIV Międzynarodowych Warsztatów Tańca Współczesnego był spektakl przygotowany przez Compagnie Trajectoire z Francji pod wymownym tytułem “Puis-je?”, co znaczy „Czy mogę?”. Przedstawienie to było już grane po raz trzeci i tego dnia także po raz ostatni, co sprawiło, że artyści zebrali niewiarygodny aplauz i uznanie publiczności.

W małej i ciasnej sali Teatru Ósmego Dnia w Poznaniu o godzinie 21:00 popłynęły pierwsze dźwięki wydobyte z ogromną dozą delikatności przez akordeonistę-tancerza. Początkowo nieśmiałe dźwięki z czasem przeistoczyły się w mocne akordy. Na scenie pojawiła się kobieta o delikatnej budowie ciała. Nasłuchując się melodii, sprawiła wrażenie, jakby zapragnęła jej. Zapragnęła zbliżyć się do niej, wpasowując się jednocześnie tańcem w jej nuty. To jest jak opowieść o powstaniu muzyki i tańca.

Co było pierwsze? Pewnie nie do końca wiadomo, ale jedno jest pewne - jedno bez drugiego istnieć nie może. Zatem, wtedy, gdy pojawiła się muzyka, musiał powstać również taniec. Tak było również na scenie - gdy pojawił się mężczyzna-muzyk, pojawiła się kobieta-tancerka. Tęsknota ciała, które w tym wypadku symbolizował taniec, jest naturalnym jego dążeniem do duszy, które symbolizowała muzyka.

Nie bez znaczenia spektakl zatytułowano „Czy mogę?”. Sugeruje to stałą obecność niepewności, która bez wątpienia była odczuwalna od samego początku, aż do końca. Można by rzec, że w całej tej historii tanecznej najpierw padło zapytanie „czy mogę zaistnieć?”, potem „czy mogę się z tobą połączyć?” i w końcu, „czy mogę z tobą istnieć?”.

To trudne pytania, dlatego nie obeszło się bez emocji, ogromnych namiętności - złości, niechęci, a nawet nienawiści. W końcu także i wybaczenia. Choć na scenie nie padło ani jedno słowo, to jednak po raz kolejny przekonaliśmy się, że ciało potrafi opowiedzieć niejedną historię, ponieważ nie umie kłamać. Jest tym elementem, które w sposób bezpośredni ukazuje swoje wnętrze - duchowe i emocjonalne. Fantastyczny pokaz taneczny, jakim zszokowała widownię grupa z Francji, odwołał się do wnętrza każdego, jednocześnie je wyciszając. Naprawdę warto było doznać tego oczyszczenia.

Dodaj do

Roni Size Reprazent i Josh Wink w Płocku

Tego nad Wisłą jeszcze nie było. I nie chodzi nam o rzekę na odcinku płockim, ale o Polskę w ogóle. Oto organizatorzy Audioriver ściągają legendę i współtwórcę drum and bassu z całą swoją świtą. Koncert Roni Size Reprazent umieszcza trzecią edycję płockiego festiwalu na liście obowiązkowych celów muzycznych pielgrzymek.

„Nie spodziewamy się pielgrzymów wyłącznie spod znaku drum and bassu czy muzyki tanecznej. Roni Size Reprazent to przecież kawał historii, z którą miłośnicy najróżniejszych dźwięków mieli do czynienia oglądając choćby MTV w latach 90. Kto nie pamięta teledysku do Brown Paper Bag, w którym magiczne jajo umożliwiało zatrzymywanie czasu?“ – retorycznie pyta rzecznik prasowy festiwalu, Łukasz Napora.

A przecież „Brown Paper Bag“ to tylko jeden utwór z albumu „New Forms“, który w 1997 roku podbił cały muzyczny świat, zdobywając Mercury Music Prize i osiągając status platynowej płyty. Dwa lata później mogliśmy wysłuchać krążka „In The Mode“, na którym znalazły się takie hity, jak „Lucky Pressure“ czy „Ghetto Celebrity“ z Method Manem i „Centre of the Storm“ z Zackiem de la Rochą z Rage Against The Machine.

Na całą dyskografię nie ma tu jednak miejsca, więc przejdźmy do kwestii najistotniejszej. Roni Size do Płocka przyjedzie z pochodzącymi z oryginalnego składu Dynamite MC i Onalee oraz ze słynnym basistą Si Johnem, Yuvalem Gabayem z Soul Coughing, Jayem Wilcoxem i D Productem.

W pojedynkę, ale z równie wielkim impetem na plażę wkroczy jeden z amerykańskich pionierów sceny rave, czyli Josh Wink. House, techno, acid, drum and bass czy experimental – ten artysta sprawnie porusza się po najróżniejszych stylistykach, co od lat doceniają rzesze klubowiczów na całym świecie. Wystarczy przytoczyć tytuły takich klasyków, jak „Higher State of Consciousness“ czy „Superfreak“, żeby unaocznić fakt, z jaką postacią mamy do czynienia. W dodatku Josh wydaje w sierpniu swój album autorski, więc trudno wyobrazić sobie lepszą okazję do posłuchania go na żywo.

RSR i Josh Wink dołączają w ten sposób do listy gwiazd tegorocznego Audioriver, zawierającej takich artystów, jak UNKLE, Loco Dice, Dave Seaman, Shapeshifter, Agoria, Kalabrese and his Rumpelorchestra, A Mountain of One, Damian Lazarus, 2020 Soundsystem, Jungle Drummer vs DJ FU feat. MC LowQui, Extrawelt, Guy Gerber i Martin Buttrich.

Ale to nie koniec! Ta przyprawiająca o zadyszkę i zawrót głowy lista wciąż nie jest zamknięta. Zapraszamy po bilety, które od dziś dostępne są w cenie 35 pln za oba dni.

Sponsorem głównym festiwalu jest LECH PREMIUM – najbardziej imprezowa marka piwa w Polsce, która zawsze rozkręca dobrą zabawę. „Nadchodzi piątek. Będzie się działo”! www.lech.pl

***
Audioriver to dwudniowy, międzynarodowy festiwal, którego celem jest szerzenie najlepszej muzyki elektronicznej. Dotąd odbyły się dwie edycje – 2006 i 2007 – obie na malowniczej plaży w Płocku.

W pierwszym roku Audioriver zgromadził 20 tys. osób, by 12 miesięcy później podwoić ten wynik. Audioriver 2007 zajął 7. miejsce na liście najważniejszych światowych festiwali wg prestiżowego serwisu internetowego Resident Advisor.

Audioriver to ukłon w stronę wyrobionych słuchaczy i ogromna zachęta dla początkujących miłośników. Organizatorzy festiwalu trzymają rękę na pulsie światowej sceny i sprowadzają do Polski jej najważniejszych przedstawicieli.

Tegoroczna edycja odbędzie się w dniach 1-2 sierpnia, jak zwykle na płockiej plaży.

Dodaj do

MUSICA GENERA FESTIVAL 2008

Międzynarodowy Festiwal Muzyki Improwizowanej i Eksperymentalnej

Szczecin
23-24-25 maja 2008

miejsca
Teatr Kana, Studio Koncertowe Polskiego Radia w Szczecinie,
sala sportowa ZSS

Ben Zeen (PL)
Carpets Curtains (CZ)
Dyslex (ROM)
eRikm (FR)
The Necks (AUS)
Robert Piotrowicz (PL)
Prell (HU)
Eran Sachs (IL)
Martin Siewert (AT)
Tigrics (HU)
Rafael Toral (PT)
Trapist (AT-CAN)
Valerio Tricoli (IT)
Voice Over Noise (SK)
Xavier van Wersch (NL)
Joe Williamson (CAN)
Michael Vorfeld (DE)

P R O G R A M

20:00 Teatr Kana, pl. św. Piotra i Pawła 4/5

Rafael Toral (PT)
Space Study 2 / 5 hybrid
instrumenty elektroakustyczne
Carpets Curtains (CZ)
Ivan Palacky - maszyna Dopleta 160, elektronika
Filip Cenek - video
Valerio Tricoli (IT)
revox, elektronika

23:00 sala sportowa ZSS ul. Małopolska 22

Tigrics (HU)
elektronika
Xavier van Wersch (NL)
syntezatory analogowe, elektronika

24 maja, sobota

17:00 Teatr Kana, pl. św. Piotra i Pawła 4/5

Voice Over Noise (SK)
Marek Piacek - laptop, elektronika
Slavo Krekovic - laptop, syntezator
Oliver Rehak - laptop, elektronika
Rafael Toral - Joe Williamson - Michael Vorfeld (PT-CAN-DE)
Rafael Toral - instrumenty elektroakustyczne
Joe Williamson - kontrabas
Michael Vorfeld - instrumenty perkusyjne

20:00 Studio Koncertowe PR w Szczecinie, ul. Niedziałkowskiego 24

eRikm (FR)
video, dźwięk
The Necks (AUS)
Chris Abrahams - fortepian, instrumenty klawiszowe
Tony Buck - perkusja
Lloyd Swanton - kontrabas

23:00 sala sportowa ZSS ul. Małopolska 22

Dyslex (RO)
elektronika
Prell - Eran Sachs (HU-IL)
Eran Sachs - no imput mixer, elektronika
Prell - elektronika

25 maja, niedziela

16:00 Teatr Kana, pl. św. Piotra i Pawła 4/5

Emiter (PL)
elektronika
Ben Zeen (PL)
Maciek Ożóg - elektronika
Paweł Cieślak - syntezator analogowy

19:00 Studio Koncertowe PR w Szczecinie, ul. Niedziałkowskiego 24

eRikm - Martin Siewert (FR-AT)
eRikm - gramofony
Martin Siewert - gitara, elektronika
Robert Piotrowicz - Valerio Tricoli (PL-IT)
Robert Piotrowicz - syntezator analogowy, elektronika
Valerio Tricoli - revox, elektronika
Trapist (AT-CAN)
Martin Brandlmayr - instrumenty perkusyjne
Martin Siewert - gitara, elektronika
Joe Williamson - kontrabas

BIOGRAFIE ARTYSTÓW

BEN ZEEN
Paweł Cieślak jest muzykiem z klasycznym wykształceniem, który koncentruje się na elektronicznej muzyce improwizowanej, a jego główny instrument to modularny syntezator analogowy. Maciej Ożóg jest weteranem krajowej sceny niezależnej, znanym przede wszystkim z grupy Spear oraz z prowadzenia wydawnictwa Ignis Projekt. Jest współzałożycielem wielu eksperymentalnych projektów artystycznych (Noize Dance Esthetics, What4?), organizatorem niezliczonych koncertów, kuratorem wystaw, teoretykiem mediów i autorem wielu tekstów poświęconych eksperymentalnej estetyce. Jako duet Ben Zeen artyści działają od 2005 roku i koncentrują się na budowaniu otwartych dźwiękowych kolaży na bazie improwizacji, z wykorzystaniem bardzo różnorodnych narzędzi.

CARPETS CURTAINS (Koberce, záclony)
Ivan Palacky ma za sobą przeróżne doświadczenia muzyczne i udział w wielu grupach i projektach. Występuje solo, lubi jednorazowe improwizowane spotkania. Od 2005 roku jego głównym instrumentem jest nagłośniona maszyna do szycia Dopleta 160 z lat siedemdziesiątych. Filip Cenek jest dyplomowanym kinooperatorem. Jest autorem kilku filmów krótkometrażowych oraz animacji pokazywanych na różnych festiwalach i w galeriach. Jako duet artyści prezentują wciągającą interakcję między improwizowanym dźwiękiem i obrazami opartymi na sekwencjach o niejednoznacznej wymowie. Mikro-improwizacje Palacky’ego i filmy Ceneka splatają się w pełną niuansów, subtelną całość.

DYSLEX
czyli Gheorghe Iosif posługuje się arsenałem instrumentów elektronicznych własnej konstrukcji, mikrofonami kontaktowymi i nagraniami terenowymi by tworzyć mroczne, niepokojące, ambientowe przestrzenie, nie unika jednak również szorstkich i hałaśliwych dźwięków. Swoją muzykę ilustruje filmami pełnymi niemile widzianych obrazów pochodzenia medycznego i innych materiałów z odzysku. Najważniejsze jest jednak to, że niekonwencjonalnymi środkami osiąga spójny i przekonujący przekaz o dużej sile rażenia. Jest jednym z głównych aktywistów wciąż bardzo słabo znanej poza krajem rumuńskiej sceny eksperymentalnej.

EMITER
to Marcin Dymiter, muzyk i improwizator, który po okresie działania w rockowym kontekście, zwrócił się w stronę elektroniki i muzyki improwizowanej. Eksperymentuje z brzmieniem, przetwarzaniem odgłosów codziennego życia, poszukuje nowego pola dźwiękowego dla gitary elektrycznej. Tworzy instalacje dźwiękowe, słuchowiska radiowe, muzykę do filmów, spektakli i przestrzeni publicznych. Gra do filmów niemych. Współpracuje także z artystami wizualnymi i tancerzami. Emiter to projekt oparty na elektroakustycznych i elektronicznych improwizacjach.

ERIKM
znany jest przede wszystkim jako wirtuoz gramofonów, używa też innych elektronicznych instrumentów i narzędzi, współtworzących integralną całość podczas jego występów. Jest również aktywnym artystą wizualnym, twórczość dźwiękowa i ilustrujące ją ruchome obrazy są u niego nierozerwalnie powiązane. Jego muzyka jest w dużym stopniu wynikiem specyficznego stylu słuchania, zbliżonego do wrażliwości plastycznej, owocującego kolażowym podejściem nie stroniącym od cytatów, nacechowanym również pewną dozą anegdotycznego dystansu. Ostatnio skłania się bardziej ku tworzeniu własnego zasobu dźwiękowego do budowy kompozycji, w mniejszym stopniu wykorzystując cytaty czy odniesienia.

THE NECKS
Formuła tria opiera się na bardzo długich improwizacjach, które charakteryzują się powolnym, stopniowym rozwijaniem i transformacją tematów wyjściowych. Tematy te bywają bardzo różne, także właśnie specyficzne podejście do muzycznego czasu konstytuuje styl grupy. Istotą występów The Necks jest improwizacja zmierzająca do organicznego rozwoju stworzonego na początku motywu, przy czym ważnymi wyznacznikami obranej przez nich metody jest oszczędność, prostota, repetycja. Mimo mistrzowskich umiejętności każdego z muzyków, brak w muzyce tria solowych popisów, najważniejsza jest dyscyplina obranej drogi. Wszystko to prowadzi do transowej, hipnotycznej formy i sprawia, że koncerty The Necks są absolutnie wyjątkowym przeżyciem, którego podczas Musica Genera Festival po raz pierwszy będziemy mogli doświadczyć w Polsce.

ROBERT PIOTROWICZ
od wielu lat penetruje terytoria muzyki eksperymentalnej i improwizowanej. Pod wpływem licznych scenicznych doświadczeń stopniowo modyfikował swoje podejście do tworzenia muzyki, wypracowując z czasem swój podstawowy zestaw narzędzi, na który składa się gitara traktowana jako źródło dźwięku, sprzężona w elektroakustyczny system z modularnym syntezatorem analogowym. To instrumentarium służy mu do budowania dźwiękowego uniwersum na styku estetyk, z elementami noise, muzyki konkretnej i elektroakustycznej. Ma też wiele doświadczeń z projektów interdyscyplinarnych: instalacji, projekcji, współpracy z teatrami i performerami.

PRELL
czyli Péter Márton do kreacji dźwięku używa laptopa oraz urządzeń elektronicznych własnej konstrukcji. Jest jednym z bardziej znaczących muzyków na węgierskiej scenie eksperymentalnej, zaczynał jednak od niekomercyjnych odmian muzyki techno. Stąd doszedł do własnego stylu, który można określić jako noise-ambient. Działa głównie solo oraz w improwizującym ansamblu Pándi/Halmos/Keszei/Prell Quartet (dwie perkusje, gitara i elektronika), w którym przetwarza dźwięk gitary za pomocą swoich urządzeń.

ERAN SACHS
działa jako kompozytor, improwizator, artysta dźwiękowy i kurator. Jego instrumentarium to przede wszystkim zestaw własnego pomysłu, którego centrum stanowi mikser bez sygnałów wejściowych. Występuje solo, współpracuje z wieloma artystami ze świata, jest też członkiem kilku stałych zespołów. W swoich projektach nie stroni od polityki, z jednej strony czerpiąc ze swych żydowkich korzeni, z drugiej na przykład piętnując dyskryminację Palestyńczyków przez skrajnie prawicowych osadników z Izraela.

MARTIN SIEWERT
jest przede wszystkim gitarzystą oraz muzykiem elektronicznym, realizującym się zarówno na polu kompozycji jak i improwizacji, oraz w wielu formach pośrednich. Jest jednym z współtwórców charakterystycznej estetyki wiedeńskiej sceny muzyki eksperymentalnej, łączącej nowoczesną elektronikę i elementy akustyczne w bardzo ludzką, nieco melancholijną, spójną całość. Wiele jego projektów obraca się na pograniczu eksperymentu i muzyki popularnej, syntetyzując je w nową jakość, jednocześnie bezkompromisową i komunikatywną. Tworzy również muzykę dla teatru, filmu oraz instalacje dźwiękowe. Najważniejsze grupy, które współtworzy to Trapist i EFZEG.

TIGRICS
czyli Robert Bereznyei używa nagrań terenowych i starannie oprogramowanych software’owych syntezatorów modularnych by tworzyć precyzyjnie dopracowane elektroniczne kompozycje. Grywa wiele koncertów głównie w Europie Wschodniej. Interesują go przeróżne stylistyki, począwszy od gęstych, post-technowych rytmicznych konstrukcji, na noise skończywszy. Wydawał płyty w różnych wytwórniach, obecnie nagrywa dla angielskiej High Point Low Life.

RAFAEL TORAL
od 1987 rozwijał swoją koncepcję improwizacji opartą o gitarę i elektronikę. Zapracował na miano jednego z najciekawszych gitarzystów na scenie eksperymentalnej, po czym, około 2003 roku, poczuł, że przestał się rozwijać jako muzyk. Doprowadziło to do przełomu w jego myśleniu o dźwięku i odrzucenia dotychczasowych osiągnięć na rzecz nowych poszukiwań. Zapoczątkował tzw. Space Program, długofalowy plan obejmujący występy na żywo i nagrania, zmierzający do ustanowienia zupełnie nowej stylistyki. Od tego momentu, używając eksperymentalnych, zmodyfikowanych bądź własnej konstrukcji instrumentów, bada możliwości wykonywania na żywo muzyki elektronicznej, opartej na klarownym brzmieniu, relacji ciszy i dźwięku, oraz spontanicznym podejmowaniu decyzji na scenie. Podczas festiwalu będziemy mieli okazję posłuchać i zobaczyć jak w praktyce sprawdzają się kontrolowane przez ruchy ciała i gesty modyfikowane instrumenty Torala.

TRAPIST
jest jednym z najciekawszych zespołów w Europie, który tworzą doświadczeni i uznani muzycy czerpiący inspirację ze swoich licznych artystycznych doświadczeń, oraz ze źródeł tak różnych jak rock i psychodelia, minimal music, noise i swobodna improwizacja. Eklektyczny styl Trapist jest poszukiwaniem równowagi między formami skomponowanymi i improwizowanymi oraz pomiędzy brzmieniem akustycznych i elektronicznych instrumentów. Wynikiem jest trudna do opisania mieszanka, stanowiąca wypadkową wszystkich wymienionych źródeł i stylów, jednocześnie wymagająca i komunikatywna.

VALERIO TRICOLI
jest elektroakustycznym kompozytorem oraz radykalnym improwizatorem. Używa instumentów elektronicznych, przede wszystkim analogowych, jak szpulowe magnetofony, głośniki, mikrofony, syntezatory. Tricoli za każdym razem próbuje ustanowić nową relacje między muzykiem, sprzętem, przestrzenią i publicznością. Artysta łączy muzykę konketną z konceptualną sztuką dźwiękową, która odwołuje się do relacji między “tu i teraz” danego występu a pamięcią i powtórzeniem. Tricoli występuje solo i we współpracy z innymi artystami, znany jest też z udziału w zespole 3/4HadBeenEliminated.

XAVIER VAN WERSCH
ukończył sonologię w Królewskim Konserwatorium w Hadze, wcześniej studiował sztukę i filozofię. Zajmuje się muzyką elektroniczną, ze szczególnym naciskiem na relacje między człowiekiem i maszyną. Konstruuje własne analogowe instrumenty z zużytych części i zepsutych urządzeń, które w wymyślny sposób łączy z własnym ciałem. Elementem każdej jego działalności artystycznej jest walka z nie do końca kontrolowanym chaosem. Jego występy są niezapomnianymi spektaklami z pogranicza koncertu i performance.

JOE WILLIMASON
jest klasycznie wykształconym kontrabasistą. Od kiedy przeniósł się z Kanady do Europy, został dyżurnym basistą sceny free improv, udzielającym się w bardzo wielu projektach i kolaboracjach, o zróżnicowanej stylistyce. Od jazzu poprzez elektroakustyczną improwizację aż po piosenki - jego muzyka jest tak różna jak jego fascynacje. Wiele podróżował po świecie koncertując. Obecnie najważniejsze projekty, w których bierze udział to Trapist, Alex Ward and The Dead Ends, Tobias Delius Quartet, Dairy i kilka innych.

VOICE OVER NOISE
czyli trio w składzie Slavo Krekovic, Marek Piacek, Oliver Rehak, to kolektyw elektronicznych improwizatorów. Wszyscy trzej używają komputerów oraz syntezatorów i innych urządzeń. Piacek studiował w konserwatorium, Krekovic i Rehak są muzykami, dziennikarzami, muzykologami i kuratorami artystycznych wydarzeń w Bratysławie. Połączyło ich poszukiwanie eksperymentalnych form wyrazu, które kanalizują w kolektywnej improwizacji łączącej wiele wątków z szerokiego spektrum muzyki elektronicznej i konkretnej.

MICHAEL VORFELD
jest perkusistą oraz gruntownie wykształconym artystą wizualnym. Jego muzyczna droga rozpoczęła się od zakupu pary bongosów, stopniowo jego zestaw perkusyjny rozrastał się a zainteresowania estetyczne rozwijały się się w kierunku muzyki improwizowanej. To doprowadziło do jego współpracy z wieloma berlińskimi i światowymi muzykami tej sceny. Jednocześnie cały czas jest aktywny na polu sztuk wizualnych, w których koncentruje się na wykorzystaniu światła w trójwymiarowej przestrzeni. Jego dorobek obejmuje liczne performance, wystawy, oraz płyty.

Dodaj do

Abassi Hi-Power (incl. Neil Perch of Zion Train) feat. Brother Culture (UK)
Warm up: Pehle (Greifswald), Radrik (Szczecin)

Akademickie Centrum Kultury (ACK)
Uniwersytet Szczeciński
ul. J.Malczewskiego 10/12, Szczecin
[dawny Dom Marynarza]
Piątek 20 czerwca
Start 20:00

Wstęp 20 pln

Uwaga miłośnicy dubu i reggae, miłośnicy muzyki z najwyższej półki, to co wydarzy się tego wieczoru w Szczecinie jest początkiem nowej ery! W dniach 22-23 sierpnia miastu przebędzie impreza, o jakiej dotąd tylko ukradkiem się mówiło.  W tych dniach odbędzie się I Międzynarodowy Festiwal Muzyczny „Boogie Brain” integrujący działania muzyczne, teatralne, filmowe, multimedialne i warsztatowe. Na dwóch scenach - na terenie Jasnych Błoni i Teatru Letniego zaprezentują się didżeje i live acty wyznaczający współczesne trendy światowej muzyki elektronicznej i rockowej alternatywy. Muzyka grana na żywo spotka się z kunsztem najlepszych światowych didżejów. W ciągu dwóch dni na ogromnej scenie Amfiteatru usłyszymy dźwięki z pogranicza brzmień dubstep łączących w sobie energię londyńskiej ulicy i jamajskiego soundsystemu, futurystyczny, dancefloorowy jazz okraszony najlepszymi wokalizami, house z przemożnym wpływem muzyki funk i soul, broken beat/west london sound, organiczne, korzenne reggae oraz pionierów i legendy stylu drum’n’bass – jednego z najbardziej wpływowych muzycznych „wynalazków” z UK.
Impreza rozpocznie się w piątek o godzinie 20 w Teatrze Letnim. W sobotę od godz. 12 ożyją Jasne Błonia, gdzie w okolicach parkingu usytuowana zostanie scena miejska i dwa namioty. Tam zagrają młode polskie formacje i szczecińscy didżeje, w namiotach odbędą się warsztaty didżejskie i prezentacje kina festiwalowego. W okolicach godz. 20 impreza znów przeniesie się do Amfiteatru. Wzorem karnawałowych pochodów, mobilny soundsystem poprowadzi fanów w kierunku teatru, gdzie do godziny 3-4 nad ranem brzmieć będzie muzyka.
I właśnie występujący po raz pierwszy w Polsce Abassi Hi-Power - oficjalny sound system dubowego kolektywu Abassi All Stars jest zwiastunem wielkiej zmiany, rewolucji muzycznej w mieście, końcem dyktatury bezmyślnej popowej degrengolady.

Popularność szeregu 7-mio i 10-cio calowych singli kolektywu wydanych przez wytwórnie Universal Egg i Deep Root oraz gorąco przyjęty nie tylko przez fanów reggae i dubu debiutancki album “Showcase” i jego dubowa wersja “Dub Showcase” potwierdzają talent tej ekipy. Założycielem Abassi All Stars jest Neil Perch znany m.in. z kultowego Zion Train. To właśnie on zadba o selekcję Abassi na imprezie w Szczecinie. Muzyka kolektywu to głębokie dubowe brzmienie zakorzenione w reggae, a przy tym garściami czerpiące z tradycji brytyjskiego dubu i miejskiej elektroniki.
Potężnym dźwiękom towarzyszy zawsze pozytywny przekaz za który odpowiedzialni są wokaliści towarzyszący Abassi. Współpracują z nimi takie gwiazdy jak Beenie Man, Luciano, Earl 16 czy Tippa Irie, a także Fitta Warri (Jamaica), Junior Kigwa (Rwanda). Dubdadda (UK), Sis Sanae (Japan) czy Kenny Knots (UK). W Szczecinie wraz z Abassi pojawi sie brytyjski wokalista Brother Culture. To jeszcze nie wszystko! Do szczecińskiego Akademickiego Centrum Kultury (ACK) w dawnym Domu Marynarza Abassi Hi-Power zgodnie z sound systemową tradycją przyjeżdża z własnym 12 kilowatowym nagłośnieniem, którego moc pozwala zrozumieć całym ciałem co naprawdę znaczy BAS.
Rozgrzewkę przed występem Abassi zapewnią Pehle związany do niedawna z niemieckim dubowo-elektronicznym projektem Al Haca oraz Radrik.
Z uwagi na ograniczoną liczbę miejsc prosimy o dokonywanie rezerwacji pod numerem telefonu: 00 48 511 169 811 – Bartek Bączkowski.
Zapraszamy!
Organizator: Stowarzyszenie Inicjatyw Społeczno - Kulturalnych “Szczecin Główny”(Association of Cultural and Social Initiative “Szczecin Główny) promoter of I IMF “Boogie Brain” Szczecin 2008.

Dodaj do