Już 7 marca, będziemy świadkami niesamowitego muzycznego wydarzenia – festiwalu Independent Dub Day. Stolica Dolnego Śląska zadrży od potężnych basów. Popularność basowych brzmień szybko wzrasta i wyjście naprzeciw potrzebom fanów było dla organizatorów impulsem do stworzenia tej wyjątkowej imprezy. Tej nocy wrocławska Wytwórnia Filmów Fabularnych objawi się jako prawdziwe dubowe sanktuarium, jakiego w Polsce jeszcze nie było. Gośćmi festiwalu będą wybitni artyści zza granicy i Polski, prezentujący różne odmiany tego gatunku. Z pewnością mocno słyszalne będą dźwięki klasyków dubu z UK, lecz nie zabraknie też miejsca dla składów prezentujących bardziej psychodeliczne i nowoczesne aspekty tej muzyki.

Po raz pierwszy w Polsce zwolennicy niskich częstotliwości znajdą miejsce, w którym będą mogli przez całą noc bawić się przy dźwiękach dubowych koncertów. To jedyne takie wydarzenie w Polsce, więc nie wolno go przegapić.

Wystąpią:

ABA SHANTI – I

ADRIAN SHERWOOD & LITTLE ROY

DUBBLESTANDART

BRAIN DAMAGE

WSZYSTKIE WSCHODY SŁOŃCA

SKALPEL IN DUB

a

Dodaj do

Być może, ktoś z Państwa zapytał kiedyś przytomnie: „Dlaczego ten kabaret, do jasnej cholery, jest POD WYRWIGROSZEM?!” Kto to jest WYRWIGROSZ?! I dlaczego właśnie pod nim jest mój ulubiony kabaret??? Ażeby zaspokoić ciekawość, winni Państwo zapoznać się z kilkoma faktami, znanymi dopotąd tylko nam i kilkorgu takich, co jeszcze żyją i pamiętają. Sięgnijmy, zatem do prehistorii. Otóż w 1987 roku, PWST w Krakowie rzuciła na rynek (krakowski z resztą) kolejną partię aktorów dramatycznych. Pośród nich znaleźli się także Maurycy Polaski i Łukasz Rybarski. Żyli sobie i pracowali przez jakiś czas na własną rękę, próbując odnaleźć swoje miejsce w okrutnym świecie show bussinesu. W końcu jednak zaczęli romansować artystycznie i w efekcie, w październiku 1990 roku założyli podstawową komórkę rozrywkową, czyli kabaret. Natychmiast zaprosili do współpracy kilkoro przyjaciół, którzy zapragnęli poświęcić się sztuce równie wielkiej, co niedochodowej. Nie dziwota, że udało się skusić młodych i nastawionych równie altruistycznie kolegów: Beatę Rakowską, która za chwilę zmieniła się w Rybarską (zbieżność nazwisk nieprzypadkowa!), Basię Krasińską i Krzysia Stawowego. Wszyscy jednakowo spragnieni sceny, żądni widza i oklasków. Ale już nawiązanie porozumienia, na podobnie społecznej zasadzie, z najlepszymi krakowskimi akompaniatorami – Jerzym Kluzowiczem i Pawłem Bieńkowskim – to było mistrzostwo dyplomacji! „Myk” polegał na tym, że obaj Panowie mieli zasiadać przy jednym pianinie i grać na cztery ręce. Zagrali. I to jak! Ale zanim do tego doszło, koledzy aktorzy pojawili się na pierwszej próbie. Repertuarowym pewnikiem okazały się tylko piosenki, które do wierszy Gałczyńskiego ułożył kolega Polaski. Ze skeczami było już znacznie gorzej. Każdy z wykonawców przyniósł pierwszy lepszy tekst. Okazało się, że bardziej pierwszy, niż lepszy. Wszyscy mieli dotąd jakieś swoje wcześniejsze doświadczenia kabaretowe. Jednak, jak się okazało, poruszaliśmy się po zupełnie różnych zaułkach tego jakże pojemnego gatunku. Poproszony o radę Jerzy Fedorowicz spytał, czy koniecznie musimy się posługiwać wyświechtanymi ramotami? Czy nie stać nas na własne spojrzenie na to, co się dookoła dzieje? Okazało się, że nas stać. Polityczna odwilż uaktywniła naszą zdolność wypowiedzi estradowej. Kabaret SOMGORSI, bo tak nazwaliśmy swoje dziecię, mieścił się w przytulnych pomieszczeniach Teatru Sytuacji (dawniej Teatr 38). Każdej soboty, ku uciesze nielicznie zgromadzonej widowni, wystawialiśmy autorski program, pod tytułem "Szarlatanów nikt nie kocha". Spektakl nie zawiódł oczekiwań. Było dużo dobrych piosenek, popisy aktorskie, a co najistotniejsze – poruszone zostały tematy, o których nikt inny wcześniej nie ośmielił się mówić! Na warsztat wzięte zostały sex-shopy, świeżutki wówczas Teleekspress, kandydat na prezydenta Stan Tymiński oraz nauki przedmałżeńskie. Nasze poświęcenie i zaangażowanie było tak wielkie, że państwo (prawie) Rybarscy powtórnie poszli na kurs przedmałżeński, żeby staranniej spisać wszelkie zasłyszane tam rewelacje! Na efekty nie trzeba było długo czekać. Wysiłki zostały docenione. Program spodobał się do tego stopnia, że kabaretem zainteresował się sam Krzysztof Jasiński. Zaprosił SOMGORSÓW do Teatru STU. Tam zagraliśmy kilkanaście razy, z gościnnym udziałem Beaty Fudalej i basisty – Wiesława Murzańskiego. Seria udanych przedstawień zaowocowała programem dla TVP 2 "Kabaret SOMGORSI TV – Live". Jednak ze względów cenzuralnych, (mimo, że cenzury już nie było i podobno nie ma do dzisiaj!) telewizyjna emisja się nie odbyła. Na dodatek kabaret stracił dotychczasową siedzibę i zapał.

Artyści rozpierzchli się po różnych teatrach, okopali w garderobach i czekali na kolejną okazję do kabaretowego ataku. Sposobność pojawiła się w czerwcu 1994 roku. I tu prosimy o szczególną uwagę, albowiem zbliżamy się do odpowiedzi na pytanie kluczowe. Otóż dokładnie 1 czerwca 1994 r., kolega Polaski spotkał się przypadkiem, na terenie rozgłośni PR Kraków, z początkującym krakowskim restauratorem, niejakim Waldemarem Pelcem. Waldemar ów wyznał, że prowadzi restaurację przy ul. Św. Jana. Jesienią otwiera piwnice, w których rad by animować życie kulturalne Krakowa. I kabaret, w związku z tym, przydałby mu się bezwzględnie! Kolega Polaski, mając na względzie udany epizod sprzed trzech lat (oraz dobro własne), popędził do kolegi Rybarskiego z nowiną, że jest miejsce do stałego grania i dobre chęci ze strony Pelca Waldemara. Zachwycony perspektywą powołania do życia kolejnego kabaretu Łukaszek, z wrodzoną sobie energią natychmiast podjął wyzwanie. Działalność nowej placówki rozpoczęła się niekonwencjonalnie, bo od wymyślenia nazwy. I tu dochodzimy do jądra. Restauracja, którą reprezentował godnie Pelc Waldemar, nosiła nazwę „WYRWIGROSZ”. Taki WYDRWIGROSZ, tylko bez „d”. Ponieważ mieliśmy artystycznie zasiedlić piwnicę znajdującą się poniżej poziomu knajpy, doszliśmy do wniosku, że ku pożytkowi obydwu stron, należy nazwać przedsięwzięcie KABARET POD WYRWIGROSZEM. U góry WYRWIGROSZ, a pod spodem KABARET POD. I to jest wszystko, odnośnie historycznej prawdy o naszej nazwie, która pomimo różnych dziejowych zawirowań trwa do dzisiaj i wieczną pozostanie.

Po wynalezieniu nazwy, rozpoczęliśmy poszukiwanie partnerów. Padło na dwie nowe Panie – Aldonę Jankowską i Anetę Kosowską, na Krzysia Stawowego (drugie podejście) oraz zaciąg ze Spotkania z Balladą – Andrzeja Jurczyńskiego i Kajtka Wolniewicza. Beata Rybarska wspierała zespół duchowo i logistycznie, albowiem zajmowała się chwilowo ciążą i nie w głowie były jej sceniczne hopsasy. Przy pianinie zasiadł z wrodzonym sobie wdziękiem Paweł Bieńkowski. Program nosił tytuł „Wieczór I”. Czego tam nie było! Chyba tylko nadziei na rychłą kasę. Na tapetę wzięliśmy nowy wówczas na polskim rynku ‘Amway’, agencję towarzyską i medycynę ludową. Aktualności zawarliśmy w Polskiej Kronice Slajdowej, pioniersko stosując projekcję multimedialną. Teksty powstawały w rezultacie zespołowych przemyśleń. Poza tym, zaśpiewaliśmy kilka urokliwych piosenek. Z powodu posiadanego talentu, reżyserem został Rybarski. I tę funkcję, dzięki bogu i zdolnościom, piastuje do dzisiaj. Stroną muzyczną zajął się, tradycyjnie, Polaski. Ponieważ nic tak dobrze nie robi rozrywce jak skandal, jedną z piosenek wykonywała mała wtedy jeszcze, Ala Bachleda- Curuś. Skandal miał polegać na tym, że małoletnia panienka występuje w kabarecie granym o 22.15. Ale dziwnym trafem, jakoś nikt się nie oburzył… Cóż za tolerancyjne społeczeństwo! W dniach 8, 9, i 10 listopada 1994 r. daliśmy trzy premiery. I trzy bankiety. Gości było, co niemiara! Pobawili się, zjedli, wypili i poszli. A my zostaliśmy. Ze znakomitymi recenzjami, dobrym słowem i nadziejami na szybkie podbicie Krakowa. Graliśmy sobie co tydzień z powodzeniem ogromnym, choć bez kompletów na widowni.

W międzyczasie do zespołu dołączył młody, ale bardzo zdolny aktor – Wojtek Szawul. Początkowo dublował kolegę Stawowego, ale już od „Wieczoru II” (1996), wystarczyło miejsca dla obu panów równocześnie. Obok nich, w nowym programie udział brali założyciele – Rybarski i Polaski oraz Jankowska i powracająca po urlopie macierzyńskim Rybarska. Kabaret w swoim nowym programie postawił na parodie, które przez kolejne lata miały stać się jego wielką siłą. W nowym programie ośmieszyliśmy nowy typ Polaka – biznesmena z nieodłączną komórką, teleturnieje oraz Wojciecha Cejrowskiego. Piosenki udane. Całość zgrabna. Wychodząca z przedstawień publiczność uśmiechnięta i zadowolona. I coraz liczniejsza! O ile w tygodniu lokal świecił pustkami, o tyle w poniedziałki bar był wzięty. Dobra opinia o programie robiła swoje… Rok 1997, okazał się rokiem przełomowym. Udział w Benefisie Iwony Bielskiej (w Teatrze STU) i jego kilkukrotna emisja na antenie TVP 2 i TV Polonia sprawiły, że Kabaret pod Wyrwigroszem zaczęła rozpoznawać cała Polska. Mniej więcej wtedy też powstał legendarny już skecz, wspominany do dzisiaj przez szeroką widownię jako „ucho – UFO”, gdzie Rybarski stworzył postać sympatycznego, zagubionego Bronka spod Limanowej, a Szawul udanie sparodiował Mariusza Szczygła. Począwszy od początku 1998 roku, zaczęto zapraszać kabaret do udziału w coraz to nowych telewizyjnych programach rozrywkowych. Szczególnym zaufaniem obdarzyła „Wyrwigrosza” TVP2. Dwuczęściowy recital autorski, Benefisy w Teatrze STU, Turnieje Satyryków, Opolska Noc Kabaretowa, "Wszystko gra", PAKA, Vena’99, Mazurskie Biesiady Kabaretowe – to tylko część ówczesnego telewizyjnego dorobku kabaretu. Na estradzie – też działo się dobrze. Powstał "Wieczór III", którego premiera sprawiła, że niewielka piwnica przy ul. Św. Jana w poniedziałki zaczęła przeżywać oblężenie. Wprowadzona została telefoniczna rezerwacja biletów. Natomiast na scenie pojawił się kwintet muzyczny, odpowiedzialny za oprawę muzyczną: Jarosław Miszczyk – pianino, Krzysztof Filus – bas (obecnie lider „Kulturki”), Marek Krupa – saksofony, Ania Lenda – wiolonczela i Daniel Birczyński – perkusja. Zespół przyjął, nadaną „ad hoc” nazwę „Radosne Oszołomienie”. Przy szczelnie wypełnionej widowni, w każdy poniedziałek o 20.00, potwierdzaliśmy powszechną już opinię, że Kabaret pod Wyrwigroszem jest jednym z najlepszych w Polsce. Dowodziło tego również znakomite przyjęcie, jakim kabaret cieszył się występując gościnnie na terenie całego kraju.

W „Wieczorze III” żartowaliśmy z planowanej w Zakopanem olimpiadzie, sparodiowaliśmy kolegę Drozdę i jego program „Śmiechu warte”, był Bronek, był Ksiądz, był Pan Bajer… Wtedy też dowiedzieliśmy się o śmiertelnej chorobie Wojtka Szawula, z którą miał się zmagać przez kilka kolejnych lat. Niestety, jak się niebawem okazało – bezskutecznie.

Formuła kabaretu trwała. Był „Wieczór 3 i ½”, w którym do hitów z „Wieczoru III” dołożyliśmy świeżo napisane skecze. Na perkusji Birczyńskiego zastąpił Sławek Puka. Jednocześnie trwały twórcze poszukiwania. W związku z modą na sitcomy, z inicjatywy Rybarskiego, w 2000 roku powstał siedmioodcinkowy serial pt.: "Klinika pod Wyrwigroszem", który kilkukrotnie emitowała TVP2. Głównymi postaciami kliniki byli aktorzy kabaretu. Pojawiła się również w obsadzie cała plejada zaprzyjaźnionych gwiazd (m.in. Katarzyna Figura, Rudi Schubert, Piotr Cyrwus, Sławomir Orzechowski).

Recesja na rynku powoduje, że w 2001 roku kabaret musi rozstać się z kolegami – muzykami. W listopadzie odbyła się premiera programu "Krok w mrok, czyli Dziewice i kaptury". Spektakl z pogranicza kabaretu i teatru zebrał niezwykle pochlebne recenzje. Przeszło dwugodzinne, fabularne (!) przedstawienie zagraliśmy przy nadkompletach na widowni ponad 70 razy. Aktorom po raz towarzyszyły pierwszy półplaybacki. Niestety – tego samego roku, po długiej walce z rakiem odszedł od nas na zawsze Wojtek Szawul.

W 2003 roku zaczęły się kłopoty. Kolejne zmiany właścicieli spowodowały zamknięcie restauracji "Pod Wyrwigroszem", a co za tym idzie – zawieszenie regularnych występów kabaretu w Krakowie. Za to wyraźnie przybyło spektakli wyjazdowych. W 2004 zmienił się skład kabaretu (do innych robót odeszli Aldona i Krzyś), zmienił się jego image, zmieniła się strona internetowa i w ogóle – prawie wszystko się zmieniło! Na szczęście, o kabarecie nie zapomniała telewizja. Cykl „Śpiewanie na wezwanie”, „Sylwester w TVP2”, „Puzel TV”… W czerwcu 2005 roku dołączył do nas młody, zdolny i przystojny aktor Andrzej Kozłowski. Zaprosiliśmy także do współpracy Tomasza Olbratowskiego, satyryka i felietonistę RMF FM. Efekty są. Wzrosła ilość (i jakość) tekstów. Rok ten przyniósł nam kolejne dowody uznania, wyrażone w zaproszeniach całej Polski oraz w ilości wystąpień telewizyjnych. Oto niektóre z nich: „Benefis Przekroju”, „Benefis 997”, „Kraj się śmieje”, „Mój pierwszy raz”, „Europa da się lubić”, a przede wszystkim recital dla Kabaretowej Sceny „2”! I jeszcze dobra wiadomość dla wszystkich, którzy chcą zobaczyć Kabaret pod Wyrwigroszem na żywo. Szykują się regularne występy w Krakowie! W poniedziałki (nie wszystkie), będziemy mieli zaszczyt promować nasz najnowszy program zatytułowany „Świat się zmienia”. O terminach poinformujemy na bieżąco. Zapraszamy Państwa do nas serdecznie!

a

Dodaj do

Vavamuffin powstało w lutym 2003-go roku w Warszawie. Dokładnie rzecz biorąc na warszawskich Siekierkach, łącząc w sobie zieleń otaczającą niedalekie jeziorko czerniakowskie i dym z kominów E.C. Siekierki. Vavamuffin to połączenie dwu słów: jamajskiego „raggamuffin“ oznaczającego styl śpiewania, nawijania i „Vava“ czyli po prostu Warszawa. W skład zespołu weszli zarówno debiutanci jak i utytułowani już zawodnicy polskiej sceny reggae. Obecny skład przedstawia się następująco (w nawiasach formacje w których występuje tudzież występował dany delikwent): Gorg (Transmisja) – odpowiedzialny za niskie dźwięki mikrofonowe[voc]
Reggaenerator (O.K. System, Zjednoczenie sound system) – odpowiedzialny za piękne dźwięki mikrofonowe[voc]
Pablopavo (Magara, Sedativa, Zjednoczenie sound system, Ba-Lan sound system) – zajmuje się wydawaniem awanturnych dżwięków mikrofonowych [voc] Rafi Kazan (stvorki, el dupa, poker face) – gitary jak ta lala. [git] Mothashipp (James Ashen i tysiąc projektów różnych) – Klawisze, Melodiki, produkcja -Leonardo z Tarchomina [piano,clav]
Emilli Jones (James Ashen) – niskie częstotliwości, fundamenta pulsu [bas] Jahcob Junior (Magara, James Ashen) – stukoty, rytmizacje, produkcja (drums, perc.) Dubbist – drapanie, odgłosy (scratch, sampler) Vavamuffin Barton – pan od dźwięku, żeby słychać było ładnie (dub master). Vavamuffin ma na swoim koncie około 200 koncertów, od małych salek klubowych po występy przed ponad stutysięczną publicznością na Przystanku Woodstock. Koncertuje w kraju i za granicą (Niemcy, Finlandia, Chorwacja, Słowenia, Węgry, Czechy, Słowacja, Irlandia, Wielka Brytania). I to właśnie koncerty są żywiołem tego zespołu i kto raz go zobaczy, będzie chciał znów… i znów… i znów :) Od roku 2004-go zespół związany jest z wytwórnią i agencją koncertową Karrot Kommando. Najprężniej działającą niezależną wytwórnią reggae i okolic. I to pod jej skrzydłami wydaje płyty:

Vabang! (2005) Cd, Lp – debiut. Płyta roku wg magazynu Free Colours jedynego naonczas magazynu reggae w Polsce
Dubang! (2006) Cd, Lp – płyta z remixami utworów z 1ej płyty, wśród remixerów Zion Train, Nucleus Roots, Jah Free, dj FeelX, Activator Mario Dziurex…

Hooligan Rootz (2007) Cd – singiel promujący nadchodzącą płytę
Sekta (2006) 7” – singiel winylowy tzw siódemka podstawowy nośnik jamajskiej muzyki.

W chwili obecnej zespół kończy pracę nad nowym studyjnym albumem „Inadibusu“ którego premiera będzie miała miejsce podczas wspólnej trasy Karrot Tour z kolegami z Paprika Korps w październiku, listopadzie i grudniu 2007ego roku. Reasumując Vavamuffin to tramwaj łączący Grochów i Saską Kępę z Montego Bay i Kingston. Bilety kasuje bas a podczas podróży zawsze jest święto państwowe, kto nie wsiada ten ma wąsy.

a

Dodaj do

Zdeterminowani promowaniem muzyki, pogonią za podróżami koleją, godzinami przed barem, a także pompowaniem własnego Ego, tworzymy i zapraszamy na trzeci z kolei JAT, czyli Jesień Amen Tour 2008.

Ten cykl imprez zahaczających o największe miasta Polski to spektrum złamanych bitów, organów rozrodczych i serc. Prezentujemy więc nie tylko taki dramenbejs jaki lubimy, w różnych jego odmianach, lecz także breakcore, jungle, jamaicacore czy dubstep.

W poprzednich edycjach odwiedziliśmy Warszawę, Rzeszów, Kraków, Wrocław, Chorzów, Łódź, Gdynię, Białystok, szczecin, Toruń, Gliwice. W tym roku zjawimy się w pięciu miastach, w których będziemy gościć w tworzącym trzon składzie:

Kwik & Auricom (ebm junglist  / metro – Białystok )

Marv MC (H:Revolta!1 / Kill y’r Idols – szczecin)

PZG aka Depizgator (Blodklaat Rave – Kraków)

W każdym z Miast jesteśmy wspierani przez Lokalnych Bohaterów, dzięki którym JAT ma rację bytu.

KWIK EKLEKTYK

Poeta, analityk, autystyk. Filozof, terapeuta, projektant. Nie czyta książek, wierzy w Jah i Radę Puchaczy. Woli smsy od rozmowy telefonicznej, ma profil na juciub. Lubi obiady w barach mlecznych, mama starsza o 25lat, babcia o 50. Tato potrafi zjeść ogórki ze śledziem. Niektórzy mówią, że jest obrażalski, a on kocha się w Czubajce. Dziś, w Białymstoku, mieście Laskowskiego, Scorupco, Zamenhoffa czy Kononowicza jest wieloletnim rezydentem jak i co-promotorem w klubie Metro, ale pamięta stare czasy jak woził się po Brixton, grał na dubowe bassline’y w kapeli reggae czy zagrał pierwszą imprezę z winyli na squacie Decentrum, jeszcze pod kryptonimem PatefonGegenBabylon. Jego sety to mieszanka stylowa krążąca wokół pobliskiej Biedronki, krytykowany za freestylową technikę a chwalony za eklektyzm grał z takimi tuzami jak Shitmat, Danny Byrd czy EastWest Rockers.

Na JAT odpowiedzialny za wszystko co najgorsze.

AURICOM

Urodzony w Białymstoku. Junglista z przypadku, który w miejsce szyszynki wstawił sobie mikser. Mówią o nim, że jest dzieckiem Kwika – FAKE! Auri jest ładniejszy, ale podobnie do domniemanego ojca z łatwością łączy w setach przeróżne style: dnb, jungle, kory, gaby, spice girls, dubstep, pieśni mongolskich transwestytów. Lubi zabrać Marva do Supraśla albo emówke na domówkę. Najmłodszy i najbardziej ogarnięty członek JAT Brygady.

MARV MC

Macbeat wspomniał, że to jedyny MC w Polsce, który śpiewa rokendrolowo do drum n bassu. Coś w tym jest, jego styl opiera się na melodyjnych i dynamicznych rymach. Zanim został emce miał zyliard zespołów w których grał alternatywę, postrock czy noise. Jadał śniadania z lusterka i butelki, był pierwszym w swoim liceum chodzącym projektorem astralnym. Ma skłonności do upadku i robienia z siebie ofiary choć tak naprawdę całkiem nieźle sobie radzi. Bezgranicznie zakochany w echach, pogłosach i wszystkim co generuje psychodeliczne załamania nerwowe. Na JAT08 zabiera ze sobą gitarę z trzema przesterami żeby pohałasować do setów Aurona.

W jatowskiej ekipie odpowiada za przemoc i znęcanie się nad Kwikiem.

Szczególnie ciekawie zapowiada się set Auricoma, który wspomagany jest
przez Marva nie tylko mikrofonem lecz również gitarą elektryczną.
Znajdzie się też coś dla fanów turntablismu – około północy Auricom
stoczy scratch battle z djem Hooragun’em. Nie usłyszycie tego nigdzie
indziej

a

Dodaj do

The Dubliners

Każdy kto zetknął się w troszke większym stopniu z muzyką irlandzką musiał natknąć się na The Dubliners. Ich piosenki należą do najczęściej spotykanych na setkach składanek poświęconych muzyce Zielonej Wyspy. Nie bez powodu nazywa się ich "ojcami chrzestnymi" irlandzkiej piosenki folkowej.
Zanim jednak powstała grupa The Dubliners istnial zespół Ronnie Drew Group, zebrany wokół gitarzysty, wokalisty i autora piosenek – Ronnie’go Drew. W grupie tej grali Luke Kelly – wokal, banjo i Barney McKenna – banjo tenorowe. Z czasem doszli do nich John Sheehan – skrzypce i Ciaran Bourke – wokal i tin whistle. Podstawę ich repertuaru stanowiły piosenki irlandzkiej ulicy, niekiedy sprośne pioseneczki i żywiołowo zagrane taneczne utwory tradycyjne. Nie oni pierwsi dokonali takiego połączenia, lecz to oni właśnie odpowiadają za pierwszą międzynarodową falę popularności piosenek irlandzkich.
Na scenie byli bardzo autentyczni – wyglądali jak uliczni muzykanci. Ich brody i burkliwy dubliński akcent dopałniały tej wizji. Rodząca się wówczas moda na folk sprawiła że ich pierwsza płyta z 1963 roku spotkała się z dość ciepłym przyjęciem w Wielkiej Brytanii. Jendak dopiero single "Seven Drunken Nights" i "Black Velvet Band" były prawdziwym punktem zwrotnym – oba znalazły się na brytyjskich listach przebojów.
Wiele ze swojego tradycyjnego brzmienia Dublinersi zawdzięczają Ronniemu, który był oryginalnym ulicznym balladzistą. Podobnie Luke, choć ten ostatni podpatrywał też, rodzącą się wówczas klubową scenę folkową w Anglii. Połączenie tych zainteresowań z miłością do piosenek irlandzkich sprawiło, że Luke równie często śpiewał rubaszne piosenki ludowe, jak i natchnione pieśni patriotyczne.
Kiedy o zespole zaczęło się robić naprawdę głośno coś się między nimi zaczęło psuć. Najpierw odszedł Luke, zastąpiony przez Boba Lyncha (było to w 1964 roku). Następny był Ronnie, którego miejsce zajął Jim McCann. Jim jednak nie zagrzał długo miejsca, i z powodzeniem zaczął grać solo. Wówczas do zepołu powrócił Ronnie.
Od 1966 do 1974 roku zespół miałstały skład. Dopiero wówczas z kapeli odszedł ze względów zdrowotnych Ciaran Bourke. Kolejnym ciosem była choroba Luke’a w 1980 roku. Udało mu się wrócić na scenę, lecz na krótko, gdyż zmarł w 1984 roku.
The Dubliners pozostają wciąż aktywnym zespołem. Choć wiekszość ich płyt na rynku to składanki, to prawdziwa moc ich nagrań tkwi w płytach studyjnych, gdzie wszystko zagrane jest lepiej, dokładniej.
Zespół często wspiera innych wykonawców, zarówno folkowych (pojawili się na płytach Jima McCann’a, Christy Moore’a, The Fureys i Stocktons Wing), jak i rockowych (choćby U2 i Hothouse Flowers). Najbardziej jednak upodobali sobie współpracę z symbolem młodego pokolenia lat 80-tych – The Pogues. Zeczęli od wspólnych nagrań studyjnych (najbardziej znana jest wspólna wersja "Irish Rover", lecz zarejestrowali również "Rare Old Mountain Dew", "Jack O’Heroes" i dwie wersje "Whiskey in The Jar"), później pojawiali się też na solowych płytach Shane’a MacGowana, a w grudniu 2001 uświetnili dubliński koncert reaktywowanej po latach grupy The Pogues.

a

Dodaj do

CGB (Cała Góra Barwinków) działa w obecnym składzie od 2002 roku, choć korzenie grupy sięgają roku 1998. Należy do najważniejszych wykonawców rodzimej sceny ska/reggae. Muzyka grupy, to energetyczny mix ska, reggae i rocksteady z mocnymi wpływami punk rocka. Znakiem rozpoznawczym CGB jest wysunięta na pierwszy plan, rozbudowana sekcja dęta i chwytliwe melodie. Grupa ma na koncie dwie płyty długogrające – "Cała Góra Barwinków" z 2004 roku i tegoroczną "24 godziny" (premiera w kwietniu). Utwory zespołu znaleźć też można na składankach "Far away from Jamaica", "Punky Reggae Rockers vol. 1 i vol. 2" i "Reggaebeat vol. 1 i vol. 3" , ‘Kuba Wojewódzki – Dwa Gołębie’ i składance Radia Bis.

CGB słynie z świetnie przyjmowanych, energetycznych koncertów. Wystąpiła dotąd na wszystkich najważniejszych festiwalach reggae’owych w naszym kraju, a także na dużej scenie Przystanku Woodstock 2003. Grupa wzięła też udział w obejmującej ponad dwadzieścia koncertów trasie Punky Reggae Live 2006. Zespół został zaproszony przez Jurka Owsiaka do studia telewizyjnej dwójki gdzie wystąpił podczas XII Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Cała Góra Barwinków zaprezentowała się również w programach "Kuba Wojewódzki", "Poplista", "Kawa czy Herbata", "Regiony kultury" czy też w programie "Taper", w którym zespół podkładał muzykę pod niemy film Charliego Chaplina "Charlie ucieka". Poprzednia płyta CGB zdobyła uznanie wśród publiczności i krytyków. Zebrała dobre recenzje w prasie – muzycznej ("Teraz Rock", "FreeColours", "Reggaebeat") i pozamuzycznej ("Gazeta Wyborcza"), a także w portalach internetowych. Najnowsza produkcja zespołu "24 godziny" ukazała się nakładem wydawnictwa Rockers Publishing. Płyta zebrała bardzo dobre recenzje, a zespół miał entuzjastyczne przyjęcie grupy na koncertach podczas trasy promującej najnowszy materiał "24 Godziny Tour".

Obecnie zespół intensywnie koncertuje. Można go zobaczyć podczas wielu koncertów plenerowych w całej Polsce. Na jesień szykowana jest duża trasa klubowa. Równocześnie trwają prace nad nowymi piosenkami, które ukażą się na trzecim albumie planowanym na wiosnę 2009 roku.

Skład:
Kuba ‘Kubaka’ Kaczmarek – bas/śpiew
Tomek Kaczmarek – gitara rytmiczna/śpiew
Marek ‘Melon’ Grzybowski – perkusja
Artur Wilk – gitara
Maciek ‘Matejko’ Kulej – instrumenty klawiszowe
Paweł Tyrała – saksofon
Daniel ‘Bobo’ Michoń – trąbka
Przemek Gaj – puzon
Karol Ryś – puzon

a

Dodaj do

LORD OF THE DANCE Michael’a Flatley’a jest najbardziej chwalonym i wzbudzającym uznanie krytyki widowiskiem tanecznym wszechczasów. Od swojej pierwszej premiery w 1996 roku bije rekordy popularności na całym świecie i stanowi najbardziej dochodowe przedstawienie w historii rozrywki. Perfekcyjni tancerze, spektakularna choreografia i fenomenalna muzyka Ronan’a Hardiman’a. Dzieło wybitnego artysty Michael’a Flatley’a od 12 lat wzbudza zachwyt i owacje na stojąco na całym świecie. „Lord of the Dance” to doskonały przykład kunsztu irlandzkich tancerzy, którzy za pomocą uniwersalnego języka tańca przedstawiają jedną z najsłynniejszych legend Irlandii – opowieść o walce dobra ze złem przeplataną wątkami miłosnymi. W skład obsady „Lord of the Dance” wchodzą mistrzowie tańca irlandzkiego z całego świata zachwycający niezwykłymi umiejętnościami stepowania (artyści podczas jednego przedstawienia wykonują ok. 151 tysięcy uderzeń butem!), wyszukanymi strojami i niewiarygodnie trudną choreografią, opracowaną przez Michael’a Flatley’a.  Najnowsza technologia, teatralne oświetlenie, efekty specjalne i pirotechniczne – wszystko to po to, aby zabrać widza w zapierającą dech w piersiach magiczną podróż.
Sekretem fenomenalnego sukcesu Lord of the Dance jest jego wszechstronność w dotarciu do każdego rodzaju widza, niezależnie od wieku, płci oraz różnic kulturowych. Ponadczasowy i uniwersalny przekaz sprawił, że Lord of the Dance stał się jednym z najbardziej nowoczesnych dzieł artystycznych świata, mitem do żyjącej legendy.

„RZECZY NIEMOŻLIWE ZOSTAŁY OSIĄGNIĘTE” THE DAILYMAIL, LONDYN

Premiera Lord of  the Dance odbyła się w 1996 roku w Dublinie natychmiast zdobywając ogromną popularność na całym świecie. Artyści stali się jedną z najczęściej podróżujących grup tańca irlandzkiego w historii. Show wzbudzało dreszcze emocji wśród publiki w Rosji, Europie, Stanach Zjednoczonych, od Kanady po Argentynę i wzdłuż wybrzeża Pacyfiku. 2,5 miliardową publiczność oczarowało podczas ceremonii wręczenia Oscarów, jak i widzów w paryskim Disneylandzie. Fenomenalnym sukcesem zakończył się także  tour po Afryce i Azji. Postawa tancerzy irlandzkich jest bardzo charakterystyczna – wyprostowani i uśmiechnięci w zawrotnym tempie perfekcyjnie wykonują skomplikowane sekwencje kroków, podskoków i wymachów. Tak trudna choreografia wymaga od nich wielkiego talentu i dbałości nawet o najdrobniejsze szczegóły.

„GENIUSZ !” THE TIMES

Michael Flatley –  twórca, producent i reżyser Lord of the Dance. Wybitny tancerz i choreograf, wychowany w Irlandii gdzie zapałał miłością do tradycyjnego tańca celtyckiego. Sławę przyniósł mu występ w musicalu „Riverdance”. W 1995 roku rozpoczął tworzenie swojego własnego show. Marzył o występowaniu na dużych arenach zamiast w kameralnych teatrach. Tworząc Lord of the Dance, taniec celtycki połączył z ultranowoczesnymi technikami i innymi stylami. Wybitne dzieło ustawiło Michael’a jako jednego z najlepszych tancerzy światowego formatu i jako jednego z najbardziej kreatywnych, innowacyjnych obecnie żyjących artystów. Lord Of The Dance było kulminacją marzeń Flatley’a, ambicji i niezachwianej pozycji. Na zaproszenie występował przed liderami światowej polityki. W związku z zawodowymi dokonaniami Flatley został obsypany zaszczytami: magazyn Irish America Magazine wybrał go za jednego z największego Amerykanina irlandzkiego pochodzenia XX wieku (The Greates Irish American of the Century), a Stowarzyszenie National Geographic ogłosiło Flatleya „Żywym Skarbem”. Trafił do Księgi Rekordów Guinness’a jako właściciel najszybszych nóg na świecie – tancerz wykonuje imponującą liczbę 35 uderzeń stopą na sekundę!
Począwszy od Dublina, Michael Flatley ze swym widowiskiem, objechał cały świat bijąc rekordy popularności i tworząc historię, która wciąż jest wyzwaniem dla kolejnych twórców.

„PORYWAJĄCE” THE TIMES   
                
Lord of the Dance zaprezentowano w 60 krajach świata na 6 kontynentach, obejrzało 50 mln widzów. Sprzedano ponad 10 mln płyt CD z muzyką i filmem, został absolutnym rekordzistą – przyniósł, jak dotąd, 0 000 000 z wpływów kasowych.
Dziś dynamiczne i barwne widowisko Michael’a Flatley’a jest już legendą, która bezustannie oczarowuje i podbija serca widzów na całym świecie, wprawiając w zachwyt bogatą oprawą sceniczną i fascynując ekspresją ruchu. Lord of the Dance to coś doskonalszego niż taniec. Umiejętności artystów przechodzą najśmielsze oczekiwania, dostarczając widzom wrażeń, które na zawsze pozostają w pamięci.

a

Dodaj do

W 2007 r. dwie wyjątkowe osobowości polskiej fonografii – L.U.C (Kanał Audytywny) i Rahim (Paktofonika, Pokahontaz, Maxflo) połączyły swe siły na nominowanym m.in. do Fryderyków, wspólnym albumie  „HOMOXYMORONOMATURA”.

L.U.C i RAH wcielają się w nieznane bliżej nikomu postacie, które przybywają do układu słonecznego z innego systemu by dokonać obdukcji ludzkości, w związku ze złamaniem przez cywilizację homo sapiens, tajemnego, intergalaktycznego 4 paragrafu COSW – Centralnego Ośrodka Sterującego Wszystkim.
Nasi bohaterowie wcielają się w postać zdystansowanych kronikarzy, którzy dokonują dość swobodnej i nietypowej obserwacji ludzkiej cywilizacji, tutejszych zwyczajów i mechanizmów społecznych w typowych dla siebie stylach – tj. L.U.C, swym połamanym,  abstrakcyjnym nieraz sarkastycznym językiem – RAHIM zaś kontrastuje konkretem, prostotą i bezpośredniością.

Płyta stała się zbiorem dość obiektywnych spostrzeżeń na temat ludzi jako drobnej koloni, miniwirusa widzianego z większej perspektywy. Będzie to jednak nie tyle moralizatorstwo, co namalowany rymami wizerunek współczesnego człowieka i co ciekawszych zjawisk takich jak: hiperkonsumpcja, migracje, kłamstwo, wojna romantyzmu z racjonalizmem, telekomunikacja i technika, wojny, materializm etc…

To wszystko jednak tylko pretekst do tego, aby w zupełnie inny sposób opowiedzieć o człowieku i aby w dobitny sposób zwrócić uwagę na globalne, ale i realne problemy, które zaczynają nas bezpośrednio dotyczyć.
Oto próba kreowania solidarności, wskazywania na problemy w celu pojednania ludzkości jako jednej braterskiej rasy, niezależnie od narodowości, wyznań czy koloru skóry – jako gatunku o tych samych interesach, związanych z przebywaniem na tej samej wspólnej planecie. Oto trip-hopowa próba zwolnienia tempa współczesnej cywilizacji, która według autorów popadła w kompletny amok i chaos. Oto próba odnalezienia sensu i celu ludzkiej egzystencji. Oto bunt i reakcja na wyścig szczurów, zanik etyki, szał informacyjno-multimedialny i komercyjną jednosezonowość.

Głównym producentem albumu jest L.U.C. Płyta jest połączeniem trip-hopu, hip-hopu i dubu z klasyczną harmonią trio smyczkowego i patetycznej sekcji dętej.  
W pracy nad tym krążkiem została wykorzystana zupełnie inna, unikatowa dla hip-hopu technika produkcyjna. Nie jest to bowiem samplowanie, lecz komponowanie tematów i budowanie pełnej harmonii poprzez nagranie żywych instrumentów oraz urządzeń VST.
Można powiedzieć, że jest to jedna z pierwszych, jeśli w ogóle nie pierwsza płyta orkiestralno-hip-hopowa w Polsce skomponowana od początku do końca przez jednego producenta – kryptokompozytora – jak nazywa siebie L.U.C, który nie zna nut i nigdy nie skończył ani nawet nie rozpoczął edukacji w żadnej szkole muzycznej.
Wspominaliśmy, iż celem płyty jest pewnego rodzaju zwolnienie tempa obecnego życia – dlatego też muzycznie płyta wyraźnie zwalnia by zakończyć się patetycznym i downtempowym utworem „homoxymoronomatura” (poniżej 70 BPM).

Homoxymoronomatura serwowana jest na kilka sposobów, w zależności od przestrzeni i możliwości technicznych – od kameralnych klubowych koncertów po rozbudowane widowiska w teatrach i kinach jak to zrealizowane z TVP 8.11.2007 we Wrocławskim Capitolu. Występ to wielopłaszczyznowy labirynt znaków, w którym jak się finalnie okazuje nawet ubiór ma swoje znaczenie. Artyści czasem występują m.in. w towarzystwie Mima z Wrocławskiego Teatru Pantomimy. Koncert może stać się eksperymentem, w którym aktor na żywo wykonać będzie widowiskowe etiudy ruchowe będące odniesieniem i metaforą do ponadczasowej i wielokrotnie już docenionej liryki eluce i Raha. Aktor imitujący lalkę jest także nawiązaniem do „2 Pokoi” – wideoklipu do pierwszego wspólnego utworu, który rozpoczął ów psychospołeczny wątek… Występ jest jednocześnie patetycznym i energetycznym połączeniem gramofonu i elektroniki z elementami orkiestry. Zgodnie z konceptem 4 galaktyk L.U.C-a, przekaz wzbogacony został starannie dobranym obrazem, który przybiera formę wideoklipu jako tła do wykonywanej na żywo muzyki. Wszystko razem składa się na niezapomniane widowisko, któremu dodatkowo towarzyszyć będą różnego rodzaju happeningi i akcje streetartowe – jak np. we Wrocławiu czy Warszawie w dniu koncertu agencja Highlite PR ubrała większość pomników w maseczki chirurgiczne chroniące przed wirusem, który nawiedził Ziemię – (homo sapiens…) Akcja ta ma towarzyszyć wszystkim kolejnym koncertom do tego projektu.

Świadomi różnych możliwości finansowych organizatorów przygotowaliśmy opisane widowisko w różnych konfiguracjach. Najbardziej optymalna wersja preferowana na duże sceny, festiwale oraz na deski teatrów, to koncert w następującym składzie:

L.U.C
RAHIM

JUSTYNA ANTONIAK – FEMALE VOCAL
DAWID SZCZĘSNY – GRAMOFONY
OLGA KWIATEK – SKRZYPCE
RAFAŁ ZALECH – ALTÓWKA
BOŻENKA RODZEŃ-JAROSZ – WIOLONCZELA
ADAM LEPKA – INSTRUMENTY DĘTE

a

Dodaj do

Zespół Habakuk powstał w 1990 roku w Częstochowie. W tym momencie jest uznawany za jedną z czołowych grup reggae. Dowodem na to są znakomite recenzje w prasie jak również zaproszenia na liczne festiwale zarówno w Polsce jak i za granicą. Pierwsza płyta zespołu – "Mniam, mniam rege" jest uważana za jedno z najważniejszych wydawnictw na polskim rynku reggae. Krążek spotkał się ze znakomitymi recenzjami w największych opiniotwórczych magazynach muzycznych – cytat z Machiny: "Oryginalność, energia oraz naturalna umiejętność komponowania przebojowych, wpadających w ucho przebojów. Krótko mówiąc – rewelacja sezonu. Częstochowska grupa Habakuk spełnia wszystkie warunki, by objąć panowanie na polskiej scenie reggae. A wszystko to za sprawą jej debiutanckiego krążka ‘Mniam, mniam rege’ ". Do tej pory wydane zostały: 5 płyt długograjacych, płyta winylowa zaś utwory zespołu znalazły się na kilkunastu składankach, między innymi: "Regg’in Europe" – składanka europejskich zespołów reggae; "Activator" – znakomita składanka Mario Dziurexa z remixami utworów różnych zespołów. Habakuk jest jednym z najcześciej koncertujących polskich zespołów. Na trasie Rege Tonite 2003 w ciągu dwóch miesięcy zagrał 44 koncerty w Polsce, Nieczech oraz Czechach, sprzedając ponad 10 000 biletów. Habakuk zagrał również na pierwszej edycji Punky Reggae Party będąc najjaśniejszym punktem imprezy. Zespół w ciągu 16 lat działalności zagrał na wszystkich najważniejszych festiwalach reggae w kraju, niejednokrotnie w charakterze gwiazdy. Do najciekawszych koncertów należy występ na "Tam gdzie biją źródła" w Ustroniu w 2001 roku, wspólnie z Zion Train – koncert transmitowany był przez publiczną telewizję, "Odjazdy" 1997 – w tamtym roku grał również Rammstain, Chumbawamba czy Kazik, "Reggae Dub Festival" w Bielawie i "Ostróda Reggae Festival" – największe festiwale reggae w kraju. Habakuk był też twórcą hymnu festiwalowego festiwalu w Ostródzie w 2006 roku. W przeciągu ostatnich 8 lat Habakuk zagrał 488 koncertów, z czego ponad 400 przez w ostatnim pięcioleciu. Habakuk zawsze przyciągał na koncerty ogromne ilości ludzi. Docierał do różnych środowisk, nie zamykał się nigdy tylko i wyłącznie w reggae. Przykładem kreatywnego podejścia jest fakt, że już w połowie lat 90′ miały miejsce wspólne koncerty z częstochowskimi składami hip-hopowymi. Moda zaś na ten typ łączenia gatunków do Polski dotarła kilka lat później – Habakuk był prekursorem tego stylu. W 2000 roku zespół zagrał na Przystanku Woodstock, zaś występ ten był później niejednokrotnie retransmitowany, między innymi w "Kręciole" Jurka Owsiaka, zespół natomiast został zaproszony na koncert w studio na Woronicza w czasie Finału Wielskiej Orkiestry świątecznej Pomocy. Grupa została też doceniona przez Gazetę Wyborczą, która w podsumowaniu roku 2000 wymieniła Habakuka jako jedną z największych nadziei polskiej muzyki. Zespół od kilku lat gościnie występuje między innymi z Muńkiem Staszczykiem. Co pewien czas mają miejsce wspólne występy pod hasłem Rege Inna Polish Stylee, gdzie zespół wykonuje covery (nie tylko reggae) śpiewane przez Muńka. Projekt ten spotyka się z dużym zainteresowaniem publiczności i krytyków. Muniek zresztą, na poprzedniej płycie zespołu – "4 Life", zaśpiewał utwór "Miasto" traktujący o Częstochowie. Habakuk na swoich płytach współpracował również między innymi z Mateuszem Pospieszalskim, Antonim Gralakiem, Januszem "Yaniną" Iwańskim, Anią Patynek oraz wieloma znakomitymi muzykami. Wspomniana wyżej płyta "4 Life" spotkała się ze znakomitymi recenzjami, poparta była dużą promocja medialną oraz trasami koncertowymi. Zespół zagrał m.in. w studio Agnieszki Osieckiej w Trójce, oraz koncerty plenerowe z Radiem Bis. Ma też na koncie telewizyjny koncert "Solidarni z Białorusią" w marcu 2006. Niezliczona ilość koncertów klubowych i plenerowych świadczy o dużej aktywności zespołu. Ogromnym wydarzeniem była współpraca z Mikey Dreadem przy okazji jego koncertów w Polsce. Mikey Dread to żywa legenda reggae na świecie. Wybitny muzyk, wokalista i producent. Ma na koncie współpracę z The Clash (wyprodukował płytę Sandanista uznawaną za jedną z najważniejszych płyt tego zespołu), Guns’n'Roses, Izzim Stradlinem – gitarzystą z pierwszego składu Guns’n'Roses, UB 40 i niezliczoną ilością mniejszych grup. W lutym tego roku wstąpi wraz z The Clash do Rock’N'Roll Hale of Fame. Przez kilka dni Habakuk gościł go w swoim studio w Częstochowie. Przy tej okazji Mikey Dread nagrał piosenkę na swoją najnowszą płytę oraz zaśpiewał do dwóch piosenek zespołu. Habakuk przygotował też i wykonał muzykę do filmu "Moana", z 1926 roku w reżyserii Roberta J. Flaherty’ego – występ zespołu miał miejsce na Festiwalu Święto Niemego Kina w Warszawie w 2006 roku. Interpretacja Habakuka spotkała się ze znakomitym odbiorem W lutym 2007 Habakuk zagrał trasę po wyspach. Odwiedził na niej takie miasta jak: Londyn, Edynburgh, Glasgow, Cork, Dublin, Galway, Belfast. Jako pierwszy polski zespół reggae Habakuk zagrał tak dużą trasę po Wyspach, a 23 czerwca jako pierwszy polski zespół zagra w Anglii na ogromnym festiwalu Glastonbury.

a

Dodaj do