Oktawia to reprezentantka młodego pokolenia wokalistów jazzowych.

Na jej debiutanckiej płycie, oprócz jej autorskich pomysłów, znalazły się również kompozycje wielkich twórców polskiej muzyki: Stanisława Moniuszki, Michała Urbaniaka, Jerzego Wasowskiego. Jako jedna z pierwszych w kraju podjęła się nagrania dwóch utworów mało znanego w Polsce, genialnego kompozytora Bronisława Kappera, zdobywcy nagrody Oscara za muzykę do musicalu Lili w 1953 roku.

Oktawia Kawęcka jest studentką Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, laureatką wielu polskich i międzynarodowych festiwali. Współpracowała m.in. z Bogdanem Hołownią, a także Michałem Urbaniakiem, który skomponował promujący płytę utwór "Leave my sorrow behind".
Sięga po finezyjne piosenki Starszych Panów i to nie tylko z kabaretu Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego, ale także wspomnianego Bronisława Kappera, z Hollywood i z Broadwayu.

Dodaj do

To rzadki przypadek, kiedy rosyjscy muzycy tworzą harmonijną i jednolitą dedykację dla estetyki określonego stylu jazzowego – ale nie amerykańskiego, lecz europejskiego!

Stylistyka wytwórni ECM, która się ukształciła w latach 1970-80 dzięki staraniom producenta z Monachium, Manfreda Eichera, oraz norweskiego reżysera dźwięku Jana Erika Kongshauga, obecnie stanowi taki obiekt „kultu jazzowego”, tak jak i stylistyka nowojorskiej wytwórni Blue Note z lat 1950-60. I oto mamy wzorowy przykład świadomego zanurzenia się w tej stylistyce, wykonanego przez rosyjskich muzyków i z rosyjskiej perspektywy. Pianista Jewgienij Boriec, basista Siergiej Chutas oraz perkusista Siergiej Ostroumow pracują w Moskwie, ale album swój nagrali – jak i przystało na ten styl, w legendarnej wytwórni Rainbow w Oslo, u samego Kongshauga.

Rozległe i tajemnicze dźwiękowe otoczenie brzmienia tria fortepianowego – brzmienie wkomponowane w dobrze znane ramy brzmienia „nordyjskiego”, lecz przy tym zakorzenione nie w skandynawskiej, lecz rosyjskiej tradycji muzycznej, a przede wszystkim – w wielkiej rosyjskiej szkole fortepianowej: to na pewno zaciekawi wszystkich, których interesuje rozwój rosyjskiej szkoły jazzowej.

Dodaj do

Maceo Parker – gigant i niekwestionowany lider dzisiejszego groove –jazzu, black-music i funky pojawi się w Warszawie (27 kwietnia ) na jedynym koncercie w Polsce !!

Legendarny saksofonista , nim zyskał sławę i ugruntował własną pozycję wybitnego in-strumentalisty przez dekady występował w zespołach Jamesa Browna , George’a Clintona a nawet Prince’a. Dzisiaj muzyka Maceo Parkera jest synonimem funky i wzorcem niemożliwym wręcz do naśladowania. Kariera amerykańskiego muzyka tylko pozornie jest modą ostatnich sezonów , bowiem Maceo Parker jest od lat uznanym twórcą jazzu, skrywającym się przez wiele lat w zespołach gwiazd „czarnej „ muzyki amerykańskiej. Już w 1964 roku zaproszony został do zespołu „ ojca soul music ” – Jamesa Browna. Początki kariery saksofonisty przebiegały zatem z typowo: zauroczony rhythm and bluesowym zespołem wujka, Bobby’ego Butlera ( Mighty Blue Notes) grał nie tylko w tym zespole, ale także tworzył różne mutacje własnych grup. W rodzinnym Kingston , w stanie Karolina Północna, zyskał sporą, lokalną popularność i gdy pojawiła się oferta współpracy z idolem Czarnej Ameryki, Jamesem Brownem , natychmiast skorzystał z zaproszenia i pozostał w zespole legendarnego wokalisty przez dwie dekady. To właśnie Maceo Parker był szefem muzycznym zespołu i tak na dobra sprawę współ-tworzył brzmienie i show J. Browna. Po dwudziestu latach i tysiącach koncertów oraz licznych nagraniach w 1985 roku opuścił komercyjną estradę oraz kontrowersyjnego lidera. Z Brownem zrealizował nie tylko tysiące (!) koncertów, ale także wiele płyt. Przenikliwy , funkowy saksofon Maceo Parkera słuchać zarówno w „ Papa’s Got A Brand New Bag ” oraz „ I Got You – I Feel Good ” , ale także na wszystkich albumach Browna wydanych w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Brown ,za narkotyki i burdy, poszedł w 1985 roku po raz kolejny do więzienia. Muzycy pozostali bez pracy i kontraktów.

Parker, po rozstaniu się z zespołem Browna, natychmiast założył własną grupę lansującą funkowy jazz dodając – co było już efektem wieloletniej współpracy z J. Brownem – elek-tryzujący show. Koncepcja ta okazała się dla muzyka ślepym zaułkiem i kiepskim pomy-słem na „ drugiego Jamesa Browna ”. Saksofonista wrócił natychmiast do swojego brzmienia i nowej koncepcji: ostrego, funkowego jazzu, ale realizowanego już w otocze-niu jazzmanów . Do pomysłu pozyskał puzonistę Freda Wesleya i saksofonistę Pee Wee Ellisa, z którymi wcześniej współpracował w zespole Browna. Z czasem okazało się, że formacja The JB Horns jest najwspanialszą, stylistyczną syntezą muzyki Maceo Parkera. Odtąd jego „ groove jazz ” oraz „ funky ” nabierają bardzo osobistego brzmienia a sam artysta i jego muzyka szybko stają się faworytami publiczności i krytyków. Jego pierw-szy, autorski album „ Roots Revisited ”, nieoczekiwanie dla wszystkich znalazł się na 1 miejscu listy przebojów prestiżowego magazynu „Billboard”. Odtąd „ sideman Jamesa Browna „ staje się idolem i uwielbianym przez krytykow i publiczność artystą. Do swoich kolejnych zespołów zaprasza teraz wszystkich ,zarówno F. Wesleya i P.W.Ellisa, ale także Larry’ego Goldingsa, Bobby’ego Byrda, Rodneya Jonesa, Bootsy Collinsa i holenderską saksofonistkę Candy Dulfer a nawet Red Hot Chili Peppers. O jego udział w zespole za-biegają zarówno Prince, jak i George Clinton. Teraz Maceo Parker i jego „Roots Revi-sited” na jedynym koncercie w Polsce !

Dodaj do

Uwielbia przełamywać muzyczne bariery. Jej repertuar obejmuje angielskie transkrypcje utworów orientalnych, pieśni hinduskie – śpiewane m.in. w sanskrycie, kompozycje własne oraz nowe interpretacje utworów tradycyjnych. Grecki klarnet obok indyjskiej tabli, a wszystko przyprawione falującym wokalem, wszędzie pełno jazzu, etno a nawet popu! Multi Kulti z prawdziwego zdarzenia!

Susheela Raman już za swój debiutancki album „Salt rain” otrzymała prestiżową nagrodę BBC Radio3 Awards w kategorii Newcomer i została nominowana do Mercury Music Prize. Dziennikarze natychmiast okrzyknęli ją Norah Jones muzyki Etno. Niefortunnie i na wyrost, bo szybko okazało się, że Raman jest jedyną w swoim rodzaju i nie musi podpierać się dokonaniami innych. Multikulturowość jej muzyki oczarowuje i nie pozostawia obojętnym nikogo.  Sama twierdzi, że tylko dzięki muzyce potrafi oddać klimaty, miejsca i kraje jej bliskie – "Indie dały mi poczucie głębi, Australia nauczyła odczuwać przestrzeń, a Anglia mnie po prostu zahartowała"- tłumaczy Raman, która w każdym z tych krajów spędziła część swojego życia.

Do Polski artystka przyjedzie po to aby zaprezentować materiał z ostatniego albumu „33 1/3”.
Jej jedyny Koncert w Polsce odbędzie się 19 marca, w Sali Teatralnej Fabryki Trzciny w Warszawie.

Sklad zespołu:
Susheela Raman – Wokalistka
Sam Mills – Gitara
Carlo Djanuno Dabo – Instrumenty perkusyjne

Zobacz i posłuchaj Susheela Raman:
Susheela Raman – Love Trap
Susheela Raman – La Bonne
Susheela Raman – Salt Rain

MEDIA O KONCERTACH SUSHEELA RAMAN:
"[.] zaczęła piosenkami z południowej Indii, zapierającym dech w piersiach, zmysłowym wokalem połączonym z rytmiczną, mruczącą linią basową, bluesowymi riffami, jazzowymi improwizacjami i grzechoczącymi dźwiękami wydobywającymi się z kongów i tabów. Sasheela Raman to niewątpliwy rarytas, genialny innowator. [.] każde jej przedstawienie uświadamia, że Sasheela wraz z zespołem wciąż się rozwijają i wciąż potrzebują czasu na udoskonalenie ich coraz odważniejszego i coraz bardziej ambitnego repertuaru."
The Guardian

"Na scenie była mocna i odświeżająca prostota [.], ale nawet wtedy stworzyli totalnie hipnotyczną noc angażując każdego widza [.], z tym jej akrobatycznym i gardłowo głębokim głosem, który ma w sobie coś z mroku i odwieczności."
World Music Central

"Susheela Raman jest idealnym przykładem na to jak eklektyczną i wielokulturową stała się Wielka Brytania."
BBC Radio

BIOGRAFIA SUSHEELA RAMAN
Susheela Raman  urodziła się w Londynie, wychowała w Australii, a śpiewu nauczyła w Indiach. Nie dziwi więc fakt, że niemal „obsesją” darzy zamiłowanie do łączenia przeróżnych tradycji i muzycznych kultur. Największy wpływ na jej twórczość wywarły południowe Indie, jednak dopiero powrót do Wielkiej Brytanii i współpraca ze wspaniałym gitarzystą i producentem world music, Samem Millsem, sprawiły, że artystka ta odkryła własną, muzyczną tożsamość. Sama wielokrotnie podkreśla, że jej muzyka nie zna żadnych granic, ani barier.

Za największe swoje odkrycie Sasheela uważa koncerty i płyty Petera Gabriela w ramach stworzonego przezeń wydawnictwa Real World. Z tych inspiracji w roku 2000 powstał jej pierwszy album, Salt Rain. Płyta wzbudziła niemały zachwyt krytyków i przysporzyła jej całkiem sporą ilość oddanych wielbicieli, nie tylko w kręgu sceny world music, wynikiem czego stała się nominacja do prestiżowej nagrody brytyjskiego przemysłu fonograficznego – Mercury Music Prize (przyznawana dla najbardziej nowatorskiego artysty). Artystka została również wyróżniony nagrodą BBC Radio 3 Awards for World Music w kategorii „Newcomer”.

Repertuar Raman obejmuje angielskie transkrypcje utworów orientalnych, pieśni hinduskie – śpiewane m.in. w sanskrycie oraz kompozycje własne, jak i nowe interpretacje utworów tradycyjnych. Grecki klarnet obok indyjskiej tabli, a wszystko przyprawione falującym wokalem Susheeli. W nagraniach uczestniczą muzycy z wielu kręgów kulturowych, z Afryki, Indii, obu Ameryk i wielu zakątków Europy. Dzięki temu, powstaje unikalne tło dla snującego się i płynącego głosu. Ten wielobarwny i oryginalny styl nie przytłacza ani nadmiernym przywiązaniem do tradycji, ani efekciarskim wykorzystaniem elektroniki.
W 2003 roku ukazał się jej drugi album Love Trap, a dwa lata później ukazał się jej trzeci album Music For Crocodiles. Jak twierdzą niektórzy – płyta podszyta paradoksem. Kiedy Susheela Raman namówiła już na wspólne nagrania indyjskich muzyków, wyszedł z tego najbardziej uniwersalny album w karierze wokalistki. Trudno wskazać granice między elementami hinduskimi, afrykańskimi i europejskimi, bowiem wszystkie ściśle się na siebie nakładają, łącząc się ze sobą. Publiczność, rzucona dwiema poprzednimi płytami na głęboką wodę, tym razem dostała rzecz wstrząsająco przystępną. Po pierwsze – nie musi zatrudniać tłumacza. Większość piosenek została nagrana po angielsku,  obce dialekty pojawiają się w mniejszości, jeden utwór autorka wykonuje po francusku. Zmieniły się też dźwięki, ale to ciągle doskonałe połączenie współczesnego jazzującego popu z tradycyjną muzyką etniczną, tyle że egzotyka ograniczona jest tu do subtelnych szczegółów. Wspaniałe brzmienie płyty to dzieło genialnego inżyniera dźwięku Husky’ego Huskvolda (odpowiedzialnego za m.in. za brzmienie płyt Norah Jones, Toma Waitsa czy Sheryl Crow).
Na albumie pojawiło się kilku wybitnych muzyków: m.in. czarodziej tabli Aref Durvesh, Cheick-Tidiane Seck, wybitny malijski klawiszowiec i kompozytor, współpracujący z Carlosem Santaną, wirtuozi tradycyjnych indyjskich instrumentów strunowych: Devi i Kannan. Płytę nagrano w Hiszpanii, ale obszerne partie powstały w Indiach. Słychać to doskonale w filmowo-symfonicznych piosenkach w klimacie Bollywood: "Meanwhile", "Chordhiya" i "What Silence Said".
Dwa  lata później ukazuje się kolejny krążek. Na jej czwartej  płycie z 2007 roku „33 1/3” Susheela Raman wykonuje w nowej interpretacji piosenki zespołu Nirvana, Velvet Undergound, Jimmiego Hendrixa, Lou Reeda, Like a Rolling Stone Boba Dylana, czy też Oh My Love – Johna Lennona i Yoko Ono.
Muzyka Susheeli Raman zainteresuje zarówno fanów jazzu w klimacie Norah Jones, jak i nowoczesnego ethno w stylu Peter Gabriela czy miłośników etnicznych dźwięków Sheily Chandry, Trilok Gurtu czy Ravi Shankara. Jest to muzyka lekka i refleksyjna, tryskająca twórczą energią, przepełniona silnymi emocjami a przede wszystkim niosąca nieprzebraną głębię orientalnych smaków.

DYSKOGRAFIA SUSHEELA RAMAN
1 album: Salt Rain, Released: 2000
2 album: Love Trap, Released: 2003

Dodaj do