Być może, ktoś z Państwa zapytał kiedyś przytomnie: „Dlaczego ten kabaret, do jasnej cholery, jest POD WYRWIGROSZEM?!” Kto to jest WYRWIGROSZ?! I dlaczego właśnie pod nim jest mój ulubiony kabaret??? Ażeby zaspokoić ciekawość, winni Państwo zapoznać się z kilkoma faktami, znanymi dopotąd tylko nam i kilkorgu takich, co jeszcze żyją i pamiętają. Sięgnijmy, zatem do prehistorii. Otóż w 1987 roku, PWST w Krakowie rzuciła na rynek (krakowski z resztą) kolejną partię aktorów dramatycznych. Pośród nich znaleźli się także Maurycy Polaski i Łukasz Rybarski. Żyli sobie i pracowali przez jakiś czas na własną rękę, próbując odnaleźć swoje miejsce w okrutnym świecie show bussinesu. W końcu jednak zaczęli romansować artystycznie i w efekcie, w październiku 1990 roku założyli podstawową komórkę rozrywkową, czyli kabaret. Natychmiast zaprosili do współpracy kilkoro przyjaciół, którzy zapragnęli poświęcić się sztuce równie wielkiej, co niedochodowej. Nie dziwota, że udało się skusić młodych i nastawionych równie altruistycznie kolegów: Beatę Rakowską, która za chwilę zmieniła się w Rybarską (zbieżność nazwisk nieprzypadkowa!), Basię Krasińską i Krzysia Stawowego. Wszyscy jednakowo spragnieni sceny, żądni widza i oklasków. Ale już nawiązanie porozumienia, na podobnie społecznej zasadzie, z najlepszymi krakowskimi akompaniatorami – Jerzym Kluzowiczem i Pawłem Bieńkowskim – to było mistrzostwo dyplomacji! „Myk” polegał na tym, że obaj Panowie mieli zasiadać przy jednym pianinie i grać na cztery ręce. Zagrali. I to jak! Ale zanim do tego doszło, koledzy aktorzy pojawili się na pierwszej próbie. Repertuarowym pewnikiem okazały się tylko piosenki, które do wierszy Gałczyńskiego ułożył kolega Polaski. Ze skeczami było już znacznie gorzej. Każdy z wykonawców przyniósł pierwszy lepszy tekst. Okazało się, że bardziej pierwszy, niż lepszy. Wszyscy mieli dotąd jakieś swoje wcześniejsze doświadczenia kabaretowe. Jednak, jak się okazało, poruszaliśmy się po zupełnie różnych zaułkach tego jakże pojemnego gatunku. Poproszony o radę Jerzy Fedorowicz spytał, czy koniecznie musimy się posługiwać wyświechtanymi ramotami? Czy nie stać nas na własne spojrzenie na to, co się dookoła dzieje? Okazało się, że nas stać. Polityczna odwilż uaktywniła naszą zdolność wypowiedzi estradowej. Kabaret SOMGORSI, bo tak nazwaliśmy swoje dziecię, mieścił się w przytulnych pomieszczeniach Teatru Sytuacji (dawniej Teatr 38). Każdej soboty, ku uciesze nielicznie zgromadzonej widowni, wystawialiśmy autorski program, pod tytułem "Szarlatanów nikt nie kocha". Spektakl nie zawiódł oczekiwań. Było dużo dobrych piosenek, popisy aktorskie, a co najistotniejsze – poruszone zostały tematy, o których nikt inny wcześniej nie ośmielił się mówić! Na warsztat wzięte zostały sex-shopy, świeżutki wówczas Teleekspress, kandydat na prezydenta Stan Tymiński oraz nauki przedmałżeńskie. Nasze poświęcenie i zaangażowanie było tak wielkie, że państwo (prawie) Rybarscy powtórnie poszli na kurs przedmałżeński, żeby staranniej spisać wszelkie zasłyszane tam rewelacje! Na efekty nie trzeba było długo czekać. Wysiłki zostały docenione. Program spodobał się do tego stopnia, że kabaretem zainteresował się sam Krzysztof Jasiński. Zaprosił SOMGORSÓW do Teatru STU. Tam zagraliśmy kilkanaście razy, z gościnnym udziałem Beaty Fudalej i basisty – Wiesława Murzańskiego. Seria udanych przedstawień zaowocowała programem dla TVP 2 "Kabaret SOMGORSI TV – Live". Jednak ze względów cenzuralnych, (mimo, że cenzury już nie było i podobno nie ma do dzisiaj!) telewizyjna emisja się nie odbyła. Na dodatek kabaret stracił dotychczasową siedzibę i zapał.

Artyści rozpierzchli się po różnych teatrach, okopali w garderobach i czekali na kolejną okazję do kabaretowego ataku. Sposobność pojawiła się w czerwcu 1994 roku. I tu prosimy o szczególną uwagę, albowiem zbliżamy się do odpowiedzi na pytanie kluczowe. Otóż dokładnie 1 czerwca 1994 r., kolega Polaski spotkał się przypadkiem, na terenie rozgłośni PR Kraków, z początkującym krakowskim restauratorem, niejakim Waldemarem Pelcem. Waldemar ów wyznał, że prowadzi restaurację przy ul. Św. Jana. Jesienią otwiera piwnice, w których rad by animować życie kulturalne Krakowa. I kabaret, w związku z tym, przydałby mu się bezwzględnie! Kolega Polaski, mając na względzie udany epizod sprzed trzech lat (oraz dobro własne), popędził do kolegi Rybarskiego z nowiną, że jest miejsce do stałego grania i dobre chęci ze strony Pelca Waldemara. Zachwycony perspektywą powołania do życia kolejnego kabaretu Łukaszek, z wrodzoną sobie energią natychmiast podjął wyzwanie. Działalność nowej placówki rozpoczęła się niekonwencjonalnie, bo od wymyślenia nazwy. I tu dochodzimy do jądra. Restauracja, którą reprezentował godnie Pelc Waldemar, nosiła nazwę „WYRWIGROSZ”. Taki WYDRWIGROSZ, tylko bez „d”. Ponieważ mieliśmy artystycznie zasiedlić piwnicę znajdującą się poniżej poziomu knajpy, doszliśmy do wniosku, że ku pożytkowi obydwu stron, należy nazwać przedsięwzięcie KABARET POD WYRWIGROSZEM. U góry WYRWIGROSZ, a pod spodem KABARET POD. I to jest wszystko, odnośnie historycznej prawdy o naszej nazwie, która pomimo różnych dziejowych zawirowań trwa do dzisiaj i wieczną pozostanie.

Po wynalezieniu nazwy, rozpoczęliśmy poszukiwanie partnerów. Padło na dwie nowe Panie – Aldonę Jankowską i Anetę Kosowską, na Krzysia Stawowego (drugie podejście) oraz zaciąg ze Spotkania z Balladą – Andrzeja Jurczyńskiego i Kajtka Wolniewicza. Beata Rybarska wspierała zespół duchowo i logistycznie, albowiem zajmowała się chwilowo ciążą i nie w głowie były jej sceniczne hopsasy. Przy pianinie zasiadł z wrodzonym sobie wdziękiem Paweł Bieńkowski. Program nosił tytuł „Wieczór I”. Czego tam nie było! Chyba tylko nadziei na rychłą kasę. Na tapetę wzięliśmy nowy wówczas na polskim rynku ‘Amway’, agencję towarzyską i medycynę ludową. Aktualności zawarliśmy w Polskiej Kronice Slajdowej, pioniersko stosując projekcję multimedialną. Teksty powstawały w rezultacie zespołowych przemyśleń. Poza tym, zaśpiewaliśmy kilka urokliwych piosenek. Z powodu posiadanego talentu, reżyserem został Rybarski. I tę funkcję, dzięki bogu i zdolnościom, piastuje do dzisiaj. Stroną muzyczną zajął się, tradycyjnie, Polaski. Ponieważ nic tak dobrze nie robi rozrywce jak skandal, jedną z piosenek wykonywała mała wtedy jeszcze, Ala Bachleda- Curuś. Skandal miał polegać na tym, że małoletnia panienka występuje w kabarecie granym o 22.15. Ale dziwnym trafem, jakoś nikt się nie oburzył… Cóż za tolerancyjne społeczeństwo! W dniach 8, 9, i 10 listopada 1994 r. daliśmy trzy premiery. I trzy bankiety. Gości było, co niemiara! Pobawili się, zjedli, wypili i poszli. A my zostaliśmy. Ze znakomitymi recenzjami, dobrym słowem i nadziejami na szybkie podbicie Krakowa. Graliśmy sobie co tydzień z powodzeniem ogromnym, choć bez kompletów na widowni.

W międzyczasie do zespołu dołączył młody, ale bardzo zdolny aktor – Wojtek Szawul. Początkowo dublował kolegę Stawowego, ale już od „Wieczoru II” (1996), wystarczyło miejsca dla obu panów równocześnie. Obok nich, w nowym programie udział brali założyciele – Rybarski i Polaski oraz Jankowska i powracająca po urlopie macierzyńskim Rybarska. Kabaret w swoim nowym programie postawił na parodie, które przez kolejne lata miały stać się jego wielką siłą. W nowym programie ośmieszyliśmy nowy typ Polaka – biznesmena z nieodłączną komórką, teleturnieje oraz Wojciecha Cejrowskiego. Piosenki udane. Całość zgrabna. Wychodząca z przedstawień publiczność uśmiechnięta i zadowolona. I coraz liczniejsza! O ile w tygodniu lokal świecił pustkami, o tyle w poniedziałki bar był wzięty. Dobra opinia o programie robiła swoje… Rok 1997, okazał się rokiem przełomowym. Udział w Benefisie Iwony Bielskiej (w Teatrze STU) i jego kilkukrotna emisja na antenie TVP 2 i TV Polonia sprawiły, że Kabaret pod Wyrwigroszem zaczęła rozpoznawać cała Polska. Mniej więcej wtedy też powstał legendarny już skecz, wspominany do dzisiaj przez szeroką widownię jako „ucho – UFO”, gdzie Rybarski stworzył postać sympatycznego, zagubionego Bronka spod Limanowej, a Szawul udanie sparodiował Mariusza Szczygła. Począwszy od początku 1998 roku, zaczęto zapraszać kabaret do udziału w coraz to nowych telewizyjnych programach rozrywkowych. Szczególnym zaufaniem obdarzyła „Wyrwigrosza” TVP2. Dwuczęściowy recital autorski, Benefisy w Teatrze STU, Turnieje Satyryków, Opolska Noc Kabaretowa, "Wszystko gra", PAKA, Vena’99, Mazurskie Biesiady Kabaretowe – to tylko część ówczesnego telewizyjnego dorobku kabaretu. Na estradzie – też działo się dobrze. Powstał "Wieczór III", którego premiera sprawiła, że niewielka piwnica przy ul. Św. Jana w poniedziałki zaczęła przeżywać oblężenie. Wprowadzona została telefoniczna rezerwacja biletów. Natomiast na scenie pojawił się kwintet muzyczny, odpowiedzialny za oprawę muzyczną: Jarosław Miszczyk – pianino, Krzysztof Filus – bas (obecnie lider „Kulturki”), Marek Krupa – saksofony, Ania Lenda – wiolonczela i Daniel Birczyński – perkusja. Zespół przyjął, nadaną „ad hoc” nazwę „Radosne Oszołomienie”. Przy szczelnie wypełnionej widowni, w każdy poniedziałek o 20.00, potwierdzaliśmy powszechną już opinię, że Kabaret pod Wyrwigroszem jest jednym z najlepszych w Polsce. Dowodziło tego również znakomite przyjęcie, jakim kabaret cieszył się występując gościnnie na terenie całego kraju.

W „Wieczorze III” żartowaliśmy z planowanej w Zakopanem olimpiadzie, sparodiowaliśmy kolegę Drozdę i jego program „Śmiechu warte”, był Bronek, był Ksiądz, był Pan Bajer… Wtedy też dowiedzieliśmy się o śmiertelnej chorobie Wojtka Szawula, z którą miał się zmagać przez kilka kolejnych lat. Niestety, jak się niebawem okazało – bezskutecznie.

Formuła kabaretu trwała. Był „Wieczór 3 i ½”, w którym do hitów z „Wieczoru III” dołożyliśmy świeżo napisane skecze. Na perkusji Birczyńskiego zastąpił Sławek Puka. Jednocześnie trwały twórcze poszukiwania. W związku z modą na sitcomy, z inicjatywy Rybarskiego, w 2000 roku powstał siedmioodcinkowy serial pt.: "Klinika pod Wyrwigroszem", który kilkukrotnie emitowała TVP2. Głównymi postaciami kliniki byli aktorzy kabaretu. Pojawiła się również w obsadzie cała plejada zaprzyjaźnionych gwiazd (m.in. Katarzyna Figura, Rudi Schubert, Piotr Cyrwus, Sławomir Orzechowski).

Recesja na rynku powoduje, że w 2001 roku kabaret musi rozstać się z kolegami – muzykami. W listopadzie odbyła się premiera programu "Krok w mrok, czyli Dziewice i kaptury". Spektakl z pogranicza kabaretu i teatru zebrał niezwykle pochlebne recenzje. Przeszło dwugodzinne, fabularne (!) przedstawienie zagraliśmy przy nadkompletach na widowni ponad 70 razy. Aktorom po raz towarzyszyły pierwszy półplaybacki. Niestety – tego samego roku, po długiej walce z rakiem odszedł od nas na zawsze Wojtek Szawul.

W 2003 roku zaczęły się kłopoty. Kolejne zmiany właścicieli spowodowały zamknięcie restauracji "Pod Wyrwigroszem", a co za tym idzie – zawieszenie regularnych występów kabaretu w Krakowie. Za to wyraźnie przybyło spektakli wyjazdowych. W 2004 zmienił się skład kabaretu (do innych robót odeszli Aldona i Krzyś), zmienił się jego image, zmieniła się strona internetowa i w ogóle – prawie wszystko się zmieniło! Na szczęście, o kabarecie nie zapomniała telewizja. Cykl „Śpiewanie na wezwanie”, „Sylwester w TVP2”, „Puzel TV”… W czerwcu 2005 roku dołączył do nas młody, zdolny i przystojny aktor Andrzej Kozłowski. Zaprosiliśmy także do współpracy Tomasza Olbratowskiego, satyryka i felietonistę RMF FM. Efekty są. Wzrosła ilość (i jakość) tekstów. Rok ten przyniósł nam kolejne dowody uznania, wyrażone w zaproszeniach całej Polski oraz w ilości wystąpień telewizyjnych. Oto niektóre z nich: „Benefis Przekroju”, „Benefis 997”, „Kraj się śmieje”, „Mój pierwszy raz”, „Europa da się lubić”, a przede wszystkim recital dla Kabaretowej Sceny „2”! I jeszcze dobra wiadomość dla wszystkich, którzy chcą zobaczyć Kabaret pod Wyrwigroszem na żywo. Szykują się regularne występy w Krakowie! W poniedziałki (nie wszystkie), będziemy mieli zaszczyt promować nasz najnowszy program zatytułowany „Świat się zmienia”. O terminach poinformujemy na bieżąco. Zapraszamy Państwa do nas serdecznie!

a

Dodaj do

• tytuł oryginalny: Flipping Out
• reżyseria: Yoav Shamir
• czas trwania: 83min

Film pokazuje ludzi, którzy posunęli się o krok za daleko w próbach wymazania z pamięci tragicznych …

a

Dodaj do

Nowy Rok powitamy w pomieszczeniach nieistniejàcych juý klubów Selekcja/CocaInn przy ul. Solidarnoúci 82a. Miejsce to wybraliúmy ze wzglædu na jego wyjàtkowy charakter. Na trzech poziomach znajdziecie nowoczesne wnætrza, zarówno w ýywych, modnych kolorach, jak i ciepùych, przytulnych barwach. 4 bary, 800 m2 powierzchni i wysokiej klasy system audio tworzà idealne, komfortowe warunki do zabawy, które w poùàczeniu z nietuzinkowym wystrojem sprawiajà, ýe miejsce to zdecydowanie zalicza siæ do czoùówki stoùecznych lokali.

Goràcy muzyczny mix zaserwujà tej nocy czoùowi Polscy Dje – Dj.Haem, Dj.Noz i Dj.Grubaz – znani dobrze warszawskiej publicznoúci z najlepszych hip-hopowych imprez:

Haem to úwietny Dj. i producent, na scenie obecny jest juý od 10 lat. Za sobà ma juý setki koncertów i imprez w kraju i zagranicà, od 2003 r. stale koncertuje z O.S.T.R. Pracuje jako realizator dêwiæku i producent w czæstochowskim studiu „Radioaktywni”. Wydaù kilkanaúcie pùyt, pojawiaù siæ takýe goúcinnie jako Dj. na kràýkach takich wykonawców jak O.S.T.R., DonGuralesko czy Paktofonika. Potrafi doskonale dostosowaã siæ do publicznoúci i trafiã w gusta klubowiczów, dziæki czemu kaýdy w jego setach znaleêã moýe coú dla siebie.

Noz to czoùowy rezydent klubu The Fresh i jeden z najlepszych polskich Djów. Pochodzi z Gdañska, jednak spotkaã go moýna na najlepszych hip-hopowych imprezach oraz koncertach w caùym kraju. Jego sety sà bardzo oryginalne i róýnorodne. Do jego ulubionych gatunków naleýà hip-hop, r&b, dancehall i disco funk. Oprócz imprez klubowych zajmuje siæ przygotowywaniem opraw muzycznych do pokazów mody i tañca. Nagraù juý 7 solowych mixtape’ów, w tym 6 z gùoúnej serii „Mixtyfikacja”.

Grubaz, czyli ½ kolektywu Gruba Technika, to postaã niezwykle lubiana i ceniona przez warszawskà publicznoúã. Specjalista od oldschoolu, miùoúnik turntablizmu. Jego sety cechuje róýnorodnoúã doskonale zmiksowanych kawaùków. Na swoim koncie ma setki imprez klubowych, koncertów oraz suportów przed najwiækszymi gwiazdami hip-hopu, które odwiedziùy nasz kraj. Regularnie pojawia siæ na najwiækszych imprezach w caùej Polsce.
Wszystkie imprezy, na których gra cieszà siæ ogromnà popularnoúcià.

Konkret Promo to jedna z najpræýniej dziaùajàcych agencji promocyjno-eventowych w Polsce. Przez ponad 8 lat swojej dziaùalnoúci zorganizowaùa dziesiàtki koncertów Polskich i zagranicznych wykonawców oraz setki imprez klubowych, zawodów tañca i innych wydarzeñ. W tym roku, wychodzàc naprzeciw oczekiwaniom warszawskich miùoúników czarnych imprez, Konkret Promo prezentuje najlepszà w Warszawie, ekskluzywnà sylwestrowà noc w rytm czarnej muzyki.

a

Dodaj do

W poniedziałkowy wieczór powrócimy do archiwalnych koncertów, które odbyły się we Free Blues Clubie. Specjalnej selekcji, najlepszych koncertów dokona nasz kamerzysta – macanudo, W drugiej sali odbędzie się projekcja filmów dokumentalnych o muzykach oraz autorskich filmów krótkometrażowych (klub ma 2 sale i 2 bary oddzielone dźwiękoszczelnymi drzwiami, pierwsza sala to sala koncertowa, z kanapami, stolikami i krzesłami, druga sala, poza kanapami i stolikami ma również parkiet, obydwie sale wyposażone są w projektory i ekrany)

01.12 – DAMAGE CONTROL
08.12 – JARY BAND
15.12 – PILICHOWSKI BAND
22.12 – DUO BLUES
29.12 – BIG FAT MAMA

a

Dodaj do

ARMIA to zespół niezwykły na polskim rynku muzycznym. Powstał w 1984 roku na skutek zetknięcia trzech osobowości naszej niezależnej sceny: Tomasza Budzyńskiego (śpiewał wtedy wówczas w słynnej Siekierze), Roberta Brylewskiego (gitarzysty Kryzysu, Brygady Kryzys i Izraela) i filozofa Sławomira Gołaszewskiego związanego wówczas z nurtem poszukiwań parateatralnych Jerzego Grotowskiego. Klasycznie rockowy skład od początku uzupełniany był instrumentami dętymi, ale przełomowym okazał się moment, gdy do zespołu dołączył Krzysztof "Banan" Banasik. Jego gra na waltorni nadała muzyce specyficzne, niespotykane brzmienie.
Zespół wydał kilkanaście płyt, z których wydana w 1990 r. "Legenda" oraz "Triodante" z 1984 r. zaliczane są do klasyki polskiej muzyki rockowej. Grupa potwierdziła swoją klasę, dając setki koncertów w całej Polsce (m.in. z Killing Joke i New Model Army) i biorąc udział w wielu prestiżowych festiwalach w kraju i za granicą. Działalność koncertową dokumentują albumy: "Exodus" (1991), "Soul Side Story" (2000) oraz DVD "Koncert na 20-lecie" (2006).

Obecnie zespół tworzą: Tomasz "Budzy" Budzyński – śpiew, Tomasz "Krzyżyk" Krzyżaniak – perkusja, Krzysztof "Dr Kmieta" Kmiecik – gitara basowa, Paweł Klimczak – gitara, Rafał "Franc" Giec – gitara, Krzysztof "Banan" Banasik – waltornia, Jakub Bartoszewski – waltornia.

Siła Armii tkwi w połączeniu poezji Tomasza Budzyńskiego z wyrafinowaną i ekspresyjną muzyką, zawierającą elementy muzyki hard core, hard rocka, folk, a nawet muzyki klasycznej. Poetycki przekaz, nawiązujący do Starego i Nowego Testamentu, jak również do utworów takich artystów jak Artur Rimbaud czy Samuel Beckett, stanowią przeciwwagę do tak modnej w muzyce rockowej postawy sex, drugs & rock’n'roll. Wykorzystanie nietypowych dla współczesnego rocka instrumentów, jak waltornia, flet, wiolonczela, skrzypce czy didgeridoo sprawia, że propozycja zespołu jest na polskiej scenie zupełnie wyjątkowa, a Armia wciąż pozostaje jedną z najbardziej oryginalnych grup, tworząc muzykę, której nie da się w żaden sposób zaszufladkować.

a

Dodaj do

LORD OF THE DANCE Michael’a Flatley’a jest najbardziej chwalonym i wzbudzającym uznanie krytyki widowiskiem tanecznym wszechczasów. Od swojej pierwszej premiery w 1996 roku bije rekordy popularności na całym świecie i stanowi najbardziej dochodowe przedstawienie w historii rozrywki. Perfekcyjni tancerze, spektakularna choreografia i fenomenalna muzyka Ronan’a Hardiman’a. Dzieło wybitnego artysty Michael’a Flatley’a od 12 lat wzbudza zachwyt i owacje na stojąco na całym świecie. „Lord of the Dance” to doskonały przykład kunsztu irlandzkich tancerzy, którzy za pomocą uniwersalnego języka tańca przedstawiają jedną z najsłynniejszych legend Irlandii – opowieść o walce dobra ze złem przeplataną wątkami miłosnymi. W skład obsady „Lord of the Dance” wchodzą mistrzowie tańca irlandzkiego z całego świata zachwycający niezwykłymi umiejętnościami stepowania (artyści podczas jednego przedstawienia wykonują ok. 151 tysięcy uderzeń butem!), wyszukanymi strojami i niewiarygodnie trudną choreografią, opracowaną przez Michael’a Flatley’a.  Najnowsza technologia, teatralne oświetlenie, efekty specjalne i pirotechniczne – wszystko to po to, aby zabrać widza w zapierającą dech w piersiach magiczną podróż.
Sekretem fenomenalnego sukcesu Lord of the Dance jest jego wszechstronność w dotarciu do każdego rodzaju widza, niezależnie od wieku, płci oraz różnic kulturowych. Ponadczasowy i uniwersalny przekaz sprawił, że Lord of the Dance stał się jednym z najbardziej nowoczesnych dzieł artystycznych świata, mitem do żyjącej legendy.

„RZECZY NIEMOŻLIWE ZOSTAŁY OSIĄGNIĘTE” THE DAILYMAIL, LONDYN

Premiera Lord of  the Dance odbyła się w 1996 roku w Dublinie natychmiast zdobywając ogromną popularność na całym świecie. Artyści stali się jedną z najczęściej podróżujących grup tańca irlandzkiego w historii. Show wzbudzało dreszcze emocji wśród publiki w Rosji, Europie, Stanach Zjednoczonych, od Kanady po Argentynę i wzdłuż wybrzeża Pacyfiku. 2,5 miliardową publiczność oczarowało podczas ceremonii wręczenia Oscarów, jak i widzów w paryskim Disneylandzie. Fenomenalnym sukcesem zakończył się także  tour po Afryce i Azji. Postawa tancerzy irlandzkich jest bardzo charakterystyczna – wyprostowani i uśmiechnięci w zawrotnym tempie perfekcyjnie wykonują skomplikowane sekwencje kroków, podskoków i wymachów. Tak trudna choreografia wymaga od nich wielkiego talentu i dbałości nawet o najdrobniejsze szczegóły.

„GENIUSZ !” THE TIMES

Michael Flatley –  twórca, producent i reżyser Lord of the Dance. Wybitny tancerz i choreograf, wychowany w Irlandii gdzie zapałał miłością do tradycyjnego tańca celtyckiego. Sławę przyniósł mu występ w musicalu „Riverdance”. W 1995 roku rozpoczął tworzenie swojego własnego show. Marzył o występowaniu na dużych arenach zamiast w kameralnych teatrach. Tworząc Lord of the Dance, taniec celtycki połączył z ultranowoczesnymi technikami i innymi stylami. Wybitne dzieło ustawiło Michael’a jako jednego z najlepszych tancerzy światowego formatu i jako jednego z najbardziej kreatywnych, innowacyjnych obecnie żyjących artystów. Lord Of The Dance było kulminacją marzeń Flatley’a, ambicji i niezachwianej pozycji. Na zaproszenie występował przed liderami światowej polityki. W związku z zawodowymi dokonaniami Flatley został obsypany zaszczytami: magazyn Irish America Magazine wybrał go za jednego z największego Amerykanina irlandzkiego pochodzenia XX wieku (The Greates Irish American of the Century), a Stowarzyszenie National Geographic ogłosiło Flatleya „Żywym Skarbem”. Trafił do Księgi Rekordów Guinness’a jako właściciel najszybszych nóg na świecie – tancerz wykonuje imponującą liczbę 35 uderzeń stopą na sekundę!
Począwszy od Dublina, Michael Flatley ze swym widowiskiem, objechał cały świat bijąc rekordy popularności i tworząc historię, która wciąż jest wyzwaniem dla kolejnych twórców.

„PORYWAJĄCE” THE TIMES   
                
Lord of the Dance zaprezentowano w 60 krajach świata na 6 kontynentach, obejrzało 50 mln widzów. Sprzedano ponad 10 mln płyt CD z muzyką i filmem, został absolutnym rekordzistą – przyniósł, jak dotąd, 0 000 000 z wpływów kasowych.
Dziś dynamiczne i barwne widowisko Michael’a Flatley’a jest już legendą, która bezustannie oczarowuje i podbija serca widzów na całym świecie, wprawiając w zachwyt bogatą oprawą sceniczną i fascynując ekspresją ruchu. Lord of the Dance to coś doskonalszego niż taniec. Umiejętności artystów przechodzą najśmielsze oczekiwania, dostarczając widzom wrażeń, które na zawsze pozostają w pamięci.

a

Dodaj do

bsada:

Viktor Lutsiuk (Herman), Zbigniew Macias (hrabia Tomski), Artur Ruciński (książę Jelecki), Ryszard Minkiewicz (Czekaliński), Piotr Nowacki (Surin), Rafał Bartmiński (Czaplicki), Ryszard Morka (Narumow), Małgorzata Walewska (Hrabina), Lada Biriucov (Liza, jej wnuczka), Małgorzata Pańko (Polina, jej przyjaciółka), Magdalena Idzik (Guwernantka), Jeanette Bożałek (Masza, służąca), Katarzyna Trylnik (Prilepa), Ryszard Wróblewski (Mistrz ceremonii), przechodnie, goście, gracze

Balet, Chór i Orkiestra Teatru Wielkiego – Opery Narodowej

Akcja rozgrywa się w Petersburgu pod koniec XVIII w.

Publiczność zgromadzona 19 grudnia 1890 r. w Teatrze Maryjskim w Petersburgu przyjęła premierę „Damy pikowej” Czajkowskiego bardzo gorąco. Także i dziś oceniamy tę operę niezwykle wysoko; obok „Eugeniusza Oniegina” jest najpopularniejszą operą Czajkowskiego i szczytowym osiągnięciem kompozytora w dziedzinie muzyki operowej i zarazem jedną z najświetniejszych oper w całej historii muzyki rosyjskiej. Świetne opracowanie partii wokalnych, instrumentacja barwna a zarazem subtelna i przejrzysta, zwartość i jednolitość formy uzyskana przez wprowadzenie motywów przewodnich towarzyszących głównym wątkom treściowym dzieła i wreszcie dobre libretto — sprawiły, że „Dama pikowa” zyskała z miejsca ogromne powodzenie na całym świecie. Nad dziełem tym unosi się atmosfera smutku, tragicznej namiętności i skrajnego pesymizmu, który towarzyszył kompozytorowi niezmiennie w późniejszym okresie jego życia i nie ustępował nawet wobec coraz świetniejszych sukcesów artystycznych.

a

Dodaj do

Zapraszamy na ELITARNY koncert supergwiazd jazzowej i rockowej gitary z udziałem światowej sławy artystów z USA, Niemiec i Polski. Trzech rockowych gigantów : Neil Zaza, Eric Mantel i Florian Opahle na wzór G3 Satrianiego , Vai i Johnsona zmontowało projekt Fretboard 3 – w skrócie F3. Na scenie Klubu Wytwórnia zagrają wspólnie z fantastycznym
polskim mistrzem gitary Leszkiem Cichońskim.

Koncert będzie miał formę czterech 40 minutowych show. W każdej z części
zaprezentuje się każdy z artystów, a na końcu zagrają
wspólnie. Niesamowite recenzje w światowych mediach pozwalają
sądzić, że dla fanów współczesnej gitary będzie to jedno z
najważniejszych wydarzeń muzycznych mijającego roku.

Neil Zaza: Jako jeden z najlepszych techników gitarowych I niezwykły
interpretator, jest on uznawany za muzyka potrafiącego pisać
niezwykłe melodie I piosenki w których melodyka łączy się z
techniczna furią. Wirtuozerskie solówki rockowe łączy z
umiejętnością funkowego grania i klasycznym wykształceniem,
ponieważ w jego repertuarze sa także utwory Bacha i Mozarta.
Neil współpracował z takimi tuzami gitary jak Joe Satriani, Steve
Vai, Dweezil Zappa, Steve & Mike Porcaro (Toto), Yngwie Malmsteen,
Vinnie Moore i Andy Summers (Police). Grał na płytach u Dweezil
Zappy, Erica Carmena, pracował z Michaelem Stanleyem a z
perkusistą Police Stewartem Copelandem współprodukował płyty z
muzyką filmową.

Florian Opahle: Gra z GREG LAKE band (Emerson Lake and Palmer z legendarnymi muzykami King Crimson Fame) I jednym z najsłynniejszych wokalistów rocka IANem ANDERSONem (Jethro Tull)
Zapraszamy do szczegółowego zapoznania się z artystą:

Eric Mantel: Eric Mantel jest rockowym guru w Chicago, prowadzi szkołę rocka,
grał z takimi artystami jak Allan Holdsworth, Robben Ford, Vinnie
Moore, SCott Henderson, Danny Gatton Mantel nagrał juz 8 płyt i
wydał niedawno album"The Unstruck Melody" , który będzie
prezentowal na żywo na koncertach w Polsce.

Leszek Cichoński: to obecnie bez wątpienia najlepszy polski gitarzysta bluesowy. Ma na swoim kącie kilkanaście płyt. Jest także wykładowcą i autorem podręczników dla gitarzystów.

a

Dodaj do

Zespół powstał w 1979 roku w Opolu. Dwa lata później, jeszcze jako instrumentalny kwartet, TSA (Marek Kapłon, Stefan Machel, Janusz Niekrasz, Andrzej Nowak) z miażdżącą przewagą wygrało w Festiwal w Jarocinie by zaraz potem, na „Pop Session” zadebiutować z Markiem Piekarczykiem w składzie. Lata 1981 – 1983 to okres niezaprzeczalnego prymatu TSA na polskim rynku – grali wtedy po kilkaset koncertów rocznie, wywołując prawdziwą histerię. W okresie tym sprzedano setki tysięcy egzemplarzy ich płyt, które weszły do kanonu polskiej muzyki rockowej. W kolejnych latach TSA nadal prowadziło ożywioną działalność koncertową, występując również zagranicą – Francja, Benelux, Niemcy, Czechosłowacja, Związek Radziecki. W tym czasie na Zachodzie ukazały się dwie ich płyty – „Spunk” i „Heavy Metal World”. W latach 1987 – 1989 zespół występował w rock-operze „Jesus Christ Superstar” w której główną rolę zagrał Marek Piekarczyk (Teatr Muzyczny w Gdyni) a następnie zawiesił działalność. Po roku pojawiły dwie nowe formacje: TSA i TSA Evolution, które wkrótce przestały istnieć. Później TSA kilkakrotnie powracało w różnych składach ale żaden nie przetrwał próby czasu.

[lato 1981 r. spędzone na próbach juz z Markiem Piekarczykiem]       5 maja 2001 roku TSA zagrało znowu w klasycznym, składzie – Marek Kapłon (perkusja), Stefan Machel (gitara), Janusz Niekrasz (bass), Andrzej Nowak (gitara), Marek Piekarczyk (śpiew). W kilka tygodni później kwintet oficjalnie ogłosił wznowienie działalność i od tego momentu systematycznie odzyskuje pozycję sprzed lat. W kwietniu 2004 roku wydany został ich zupełnie nowy album „Proceder”, który okazał się jedną z najlepiej sprzedających się płyt rockowych w Polsce. Nieco później po raz pierwszy na kompaktach ukazały się ich legendarne już albumy – „TSA – czerwony”, „Rock’n’Roll”, „Spunk”, obie wersje „Heavy Metal World” oraz CD „1981” zawierający nagrania koncertowe z radiowych archiwów. Na ryknku dostępne jest także DVD z archiwaliami z lat 80-tych – m.in. słynny koncert w Teatrze STU.

[TSA - rock na wyspie 1981] Od powrotu na scenę w oryginalnym składzie zespół TSA wystąpił na ponad 130 koncertach w kraju a także w sąsiednich Czechach oraz za oceanem w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. "List XX" na szczycie Rockowej Listy Przebojów Programu I Polskiego Radia, "Proceder" – płytą roku, a TSA – zespołem nr 2 – w plebiscycie magazynu "Teraz Rock", nominacja do Fryderyka 2005 i Paszportu Polityki, wznowienie klasycznych albumów oraz udział w festiwalach Top Trendy i Jarocin 2005 – to tylko niektóre dowody na to, że TSA znowu należy do czołówki polskiej sceny muzycznej.

a

Dodaj do

Centrum Sztuki IMPART zaprasza na koncert wyjątkowej artystki: Anny Marii Jopek. Wokalistka promować bedzie swoją najnowszą płytę "JO&CO". Koncert odbedzie się w Teatrze Polskim. Zapraszamy!!!

Nie istnieje w serwisach plotkarskich, bo ma inne zajęcie. Tylko w 2008 roku wystąpiła na legendarnej scenie Hollywood Bowl obok wielkiego Ivana Linsa pod batutą Vince’a Mendozy; zagrała serię europejskich koncertów; śpiewała w duecie z Bobby’m McFerrinem; przyjęła zaproszenie na koncerty z Chrisem Botti; przygotowała światową wersję słynnej płyty Pat Metheny & Anna Maria Jopek: Upojenie; odcisnęła dłonie w brązie między Stasysem a Krzysztofem Pendereckim; stworzyła muzykę do filmu animowanego i obdarowała fanów przejmującą, koncertową, Złotą w dniu premiery płytą Jo & Co, gdzie partnerują jej m.in. Richard Bona, Mino Cinelu i Dhafer Youssef.

Wcześniej było dwanaście autorskich albumów, Platynowe i Złote Płyty, dwie nagrody Wiktora, cztery Fryderyki, Paszport Polityki, tytuł Jazzowej Wokalistki Roku Jazz Forum, Trójkowy Mateusz i prywatna nagroda Michela Legranda, wiele nadzwyczajnych wyróżnień środowiskowych między innymi od magazynów Elle czy Gala za „Najbardziej Stylową” lub „Najpiękniejszą Dziś” postać muzycznej sceny…
Anna Maria Jopek komentuje to z charakterystyczną dla siebie skromnością i pokorą: „Największą nagrodą i zarazem największym wyzwaniem jest dla mnie sama muzyka. Ona stawia wciąż tak wiele pytań, na które do końca życia będę szukać odpowiedzi.”
Wychowana w rodzinie muzycznej z korzeniami zapuszczonymi głęboko w tradycję polskiej sztuki ludowej, wykształcona w klasie fortepianu na Akademii Fryderyka Chopina w Warszawie, doświadczona w Manhattan School of Music w sekcji jazzowej sama podkreśla, że jej droga w muzyce rozwidla się na wiele ścieżek. „ Mam nadzieję, że w moich piosenkach gatunki się przenikają, uzupełniają, że być może któregoś dnia odnajdziemy własny język, ponad wszystkimi podziałami.”
Zaczynała w 1997 roku od złożenia hołdu legendzie polskiej piosenki na płycie „Szeptem”. Nagrywała potem i występowała z wszystkimi najważniejszymi postaciami naszej różnorodnej muzycznej sceny: Z Jeremim Przyborą, Tomaszem Stańko, Markiem Grechutą, Januszem Olejniczakiem, Kayah, Grzegorzem Turnauem, Staszkiem Soyką, zespołem Perfect i Sweet Noise, z Leszkiem Możdżerem czy wielką Urszulą Dudziak.
Śpiewała na festiwalu Warszawska Jesień i ze Skaldami w Carnegie Hall. Występowała prawie na całym świecie od USA i Kanady, przez całą Europę po Japonię. Pracowała w słynnym studiu Abbey Road i w Real World Petera Gabriela. W 2005 roku ukazał się w wielu krajach jej pierwszy anglojęzyczny album „Secret”. Jednocześnie tej samej jesieni pojawiła się całkowicie autorska płyta „Niebo”. Istotnie – sky is the limit – dla Anny Marii Jopek to jedynie niebo nad głową może być ograniczeniem. A i ono niekoniecznie. Raczej, jak się miało okazać – inspiracją. Wiosną 2007 roku firma Anna Maria Jopek Music wyprodukowała album „ID“, który zaledwie w miesiąc od premiery pokrył się platyną. „Ta płyta powstała z marzenia, by znaleźć się choćby na chwilę w obecności artystów, których podziwialiśmy przez całe życie. (…) Z dość – przyznajmy – śmiałej wizji aby stworzyć zespół jaki nie istniał nigdy wcześniej, jedynie w naszej zachłannej wyobraźni. Dla nich specjalnie napisaliśmy muzykę, która szuka wspólnego zbioru dla częstokroć tak odległych światów i wrażliwości.” – mówią Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński. Ten zespół to między innymi Branford Marsalis, Richard Bona, Oscar Castro Neves, Christian McBride, Manu Katche, Tord Gustavsen, Dhafer Youssef, Mino Cinelu. Nie do wiary.

A wszystko w nielicznych przerwach między zajęciami jej synów. „Tak, dwaj niesforni chłopcy w surowej szkole muzycznej, opuszczeni przez chęć do nauki…“ – konkluduje AMJ.„Po takim codziennym doświadczeniu nie ma już wyzwań za trudnych, trasy zbyt wyczerpującej, nerwów, tremy nie do okiełznania. Zawsze dam radę.“

a

Dodaj do