LORD OF THE DANCE Michael’a Flatley’a jest najbardziej chwalonym i wzbudzającym uznanie krytyki widowiskiem tanecznym wszechczasów. Od swojej pierwszej premiery w 1996 roku bije rekordy popularności na całym świecie i stanowi najbardziej dochodowe przedstawienie w historii rozrywki. Perfekcyjni tancerze, spektakularna choreografia i fenomenalna muzyka Ronan’a Hardiman’a. Dzieło wybitnego artysty Michael’a Flatley’a od 12 lat wzbudza zachwyt i owacje na stojąco na całym świecie. „Lord of the Dance” to doskonały przykład kunsztu irlandzkich tancerzy, którzy za pomocą uniwersalnego języka tańca przedstawiają jedną z najsłynniejszych legend Irlandii – opowieść o walce dobra ze złem przeplataną wątkami miłosnymi. W skład obsady „Lord of the Dance” wchodzą mistrzowie tańca irlandzkiego z całego świata zachwycający niezwykłymi umiejętnościami stepowania (artyści podczas jednego przedstawienia wykonują ok. 151 tysięcy uderzeń butem!), wyszukanymi strojami i niewiarygodnie trudną choreografią, opracowaną przez Michael’a Flatley’a.  Najnowsza technologia, teatralne oświetlenie, efekty specjalne i pirotechniczne – wszystko to po to, aby zabrać widza w zapierającą dech w piersiach magiczną podróż.
Sekretem fenomenalnego sukcesu Lord of the Dance jest jego wszechstronność w dotarciu do każdego rodzaju widza, niezależnie od wieku, płci oraz różnic kulturowych. Ponadczasowy i uniwersalny przekaz sprawił, że Lord of the Dance stał się jednym z najbardziej nowoczesnych dzieł artystycznych świata, mitem do żyjącej legendy.

„RZECZY NIEMOŻLIWE ZOSTAŁY OSIĄGNIĘTE” THE DAILYMAIL, LONDYN

Premiera Lord of  the Dance odbyła się w 1996 roku w Dublinie natychmiast zdobywając ogromną popularność na całym świecie. Artyści stali się jedną z najczęściej podróżujących grup tańca irlandzkiego w historii. Show wzbudzało dreszcze emocji wśród publiki w Rosji, Europie, Stanach Zjednoczonych, od Kanady po Argentynę i wzdłuż wybrzeża Pacyfiku. 2,5 miliardową publiczność oczarowało podczas ceremonii wręczenia Oscarów, jak i widzów w paryskim Disneylandzie. Fenomenalnym sukcesem zakończył się także  tour po Afryce i Azji. Postawa tancerzy irlandzkich jest bardzo charakterystyczna – wyprostowani i uśmiechnięci w zawrotnym tempie perfekcyjnie wykonują skomplikowane sekwencje kroków, podskoków i wymachów. Tak trudna choreografia wymaga od nich wielkiego talentu i dbałości nawet o najdrobniejsze szczegóły.

„GENIUSZ !” THE TIMES

Michael Flatley –  twórca, producent i reżyser Lord of the Dance. Wybitny tancerz i choreograf, wychowany w Irlandii gdzie zapałał miłością do tradycyjnego tańca celtyckiego. Sławę przyniósł mu występ w musicalu „Riverdance”. W 1995 roku rozpoczął tworzenie swojego własnego show. Marzył o występowaniu na dużych arenach zamiast w kameralnych teatrach. Tworząc Lord of the Dance, taniec celtycki połączył z ultranowoczesnymi technikami i innymi stylami. Wybitne dzieło ustawiło Michael’a jako jednego z najlepszych tancerzy światowego formatu i jako jednego z najbardziej kreatywnych, innowacyjnych obecnie żyjących artystów. Lord Of The Dance było kulminacją marzeń Flatley’a, ambicji i niezachwianej pozycji. Na zaproszenie występował przed liderami światowej polityki. W związku z zawodowymi dokonaniami Flatley został obsypany zaszczytami: magazyn Irish America Magazine wybrał go za jednego z największego Amerykanina irlandzkiego pochodzenia XX wieku (The Greates Irish American of the Century), a Stowarzyszenie National Geographic ogłosiło Flatleya „Żywym Skarbem”. Trafił do Księgi Rekordów Guinness’a jako właściciel najszybszych nóg na świecie – tancerz wykonuje imponującą liczbę 35 uderzeń stopą na sekundę!
Począwszy od Dublina, Michael Flatley ze swym widowiskiem, objechał cały świat bijąc rekordy popularności i tworząc historię, która wciąż jest wyzwaniem dla kolejnych twórców.

„PORYWAJĄCE” THE TIMES   
                
Lord of the Dance zaprezentowano w 60 krajach świata na 6 kontynentach, obejrzało 50 mln widzów. Sprzedano ponad 10 mln płyt CD z muzyką i filmem, został absolutnym rekordzistą – przyniósł, jak dotąd, 0 000 000 z wpływów kasowych.
Dziś dynamiczne i barwne widowisko Michael’a Flatley’a jest już legendą, która bezustannie oczarowuje i podbija serca widzów na całym świecie, wprawiając w zachwyt bogatą oprawą sceniczną i fascynując ekspresją ruchu. Lord of the Dance to coś doskonalszego niż taniec. Umiejętności artystów przechodzą najśmielsze oczekiwania, dostarczając widzom wrażeń, które na zawsze pozostają w pamięci.

Dodaj do

bsada:

Viktor Lutsiuk (Herman), Zbigniew Macias (hrabia Tomski), Artur Ruciński (książę Jelecki), Ryszard Minkiewicz (Czekaliński), Piotr Nowacki (Surin), Rafał Bartmiński (Czaplicki), Ryszard Morka (Narumow), Małgorzata Walewska (Hrabina), Lada Biriucov (Liza, jej wnuczka), Małgorzata Pańko (Polina, jej przyjaciółka), Magdalena Idzik (Guwernantka), Jeanette Bożałek (Masza, służąca), Katarzyna Trylnik (Prilepa), Ryszard Wróblewski (Mistrz ceremonii), przechodnie, goście, gracze

Balet, Chór i Orkiestra Teatru Wielkiego – Opery Narodowej

Akcja rozgrywa się w Petersburgu pod koniec XVIII w.

Publiczność zgromadzona 19 grudnia 1890 r. w Teatrze Maryjskim w Petersburgu przyjęła premierę „Damy pikowej” Czajkowskiego bardzo gorąco. Także i dziś oceniamy tę operę niezwykle wysoko; obok „Eugeniusza Oniegina” jest najpopularniejszą operą Czajkowskiego i szczytowym osiągnięciem kompozytora w dziedzinie muzyki operowej i zarazem jedną z najświetniejszych oper w całej historii muzyki rosyjskiej. Świetne opracowanie partii wokalnych, instrumentacja barwna a zarazem subtelna i przejrzysta, zwartość i jednolitość formy uzyskana przez wprowadzenie motywów przewodnich towarzyszących głównym wątkom treściowym dzieła i wreszcie dobre libretto — sprawiły, że „Dama pikowa” zyskała z miejsca ogromne powodzenie na całym świecie. Nad dziełem tym unosi się atmosfera smutku, tragicznej namiętności i skrajnego pesymizmu, który towarzyszył kompozytorowi niezmiennie w późniejszym okresie jego życia i nie ustępował nawet wobec coraz świetniejszych sukcesów artystycznych.

Dodaj do

Zapraszamy na ELITARNY koncert supergwiazd jazzowej i rockowej gitary z udziałem światowej sławy artystów z USA, Niemiec i Polski. Trzech rockowych gigantów : Neil Zaza, Eric Mantel i Florian Opahle na wzór G3 Satrianiego , Vai i Johnsona zmontowało projekt Fretboard 3 – w skrócie F3. Na scenie Klubu Wytwórnia zagrają wspólnie z fantastycznym
polskim mistrzem gitary Leszkiem Cichońskim.

Koncert będzie miał formę czterech 40 minutowych show. W każdej z części
zaprezentuje się każdy z artystów, a na końcu zagrają
wspólnie. Niesamowite recenzje w światowych mediach pozwalają
sądzić, że dla fanów współczesnej gitary będzie to jedno z
najważniejszych wydarzeń muzycznych mijającego roku.

Neil Zaza: Jako jeden z najlepszych techników gitarowych I niezwykły
interpretator, jest on uznawany za muzyka potrafiącego pisać
niezwykłe melodie I piosenki w których melodyka łączy się z
techniczna furią. Wirtuozerskie solówki rockowe łączy z
umiejętnością funkowego grania i klasycznym wykształceniem,
ponieważ w jego repertuarze sa także utwory Bacha i Mozarta.
Neil współpracował z takimi tuzami gitary jak Joe Satriani, Steve
Vai, Dweezil Zappa, Steve & Mike Porcaro (Toto), Yngwie Malmsteen,
Vinnie Moore i Andy Summers (Police). Grał na płytach u Dweezil
Zappy, Erica Carmena, pracował z Michaelem Stanleyem a z
perkusistą Police Stewartem Copelandem współprodukował płyty z
muzyką filmową.

Florian Opahle: Gra z GREG LAKE band (Emerson Lake and Palmer z legendarnymi muzykami King Crimson Fame) I jednym z najsłynniejszych wokalistów rocka IANem ANDERSONem (Jethro Tull)
Zapraszamy do szczegółowego zapoznania się z artystą:

Eric Mantel: Eric Mantel jest rockowym guru w Chicago, prowadzi szkołę rocka,
grał z takimi artystami jak Allan Holdsworth, Robben Ford, Vinnie
Moore, SCott Henderson, Danny Gatton Mantel nagrał juz 8 płyt i
wydał niedawno album"The Unstruck Melody" , który będzie
prezentowal na żywo na koncertach w Polsce.

Leszek Cichoński: to obecnie bez wątpienia najlepszy polski gitarzysta bluesowy. Ma na swoim kącie kilkanaście płyt. Jest także wykładowcą i autorem podręczników dla gitarzystów.

Dodaj do

Zespół powstał w 1979 roku w Opolu. Dwa lata później, jeszcze jako instrumentalny kwartet, TSA (Marek Kapłon, Stefan Machel, Janusz Niekrasz, Andrzej Nowak) z miażdżącą przewagą wygrało w Festiwal w Jarocinie by zaraz potem, na „Pop Session” zadebiutować z Markiem Piekarczykiem w składzie. Lata 1981 – 1983 to okres niezaprzeczalnego prymatu TSA na polskim rynku – grali wtedy po kilkaset koncertów rocznie, wywołując prawdziwą histerię. W okresie tym sprzedano setki tysięcy egzemplarzy ich płyt, które weszły do kanonu polskiej muzyki rockowej. W kolejnych latach TSA nadal prowadziło ożywioną działalność koncertową, występując również zagranicą – Francja, Benelux, Niemcy, Czechosłowacja, Związek Radziecki. W tym czasie na Zachodzie ukazały się dwie ich płyty – „Spunk” i „Heavy Metal World”. W latach 1987 – 1989 zespół występował w rock-operze „Jesus Christ Superstar” w której główną rolę zagrał Marek Piekarczyk (Teatr Muzyczny w Gdyni) a następnie zawiesił działalność. Po roku pojawiły dwie nowe formacje: TSA i TSA Evolution, które wkrótce przestały istnieć. Później TSA kilkakrotnie powracało w różnych składach ale żaden nie przetrwał próby czasu.

[lato 1981 r. spędzone na próbach juz z Markiem Piekarczykiem]       5 maja 2001 roku TSA zagrało znowu w klasycznym, składzie – Marek Kapłon (perkusja), Stefan Machel (gitara), Janusz Niekrasz (bass), Andrzej Nowak (gitara), Marek Piekarczyk (śpiew). W kilka tygodni później kwintet oficjalnie ogłosił wznowienie działalność i od tego momentu systematycznie odzyskuje pozycję sprzed lat. W kwietniu 2004 roku wydany został ich zupełnie nowy album „Proceder”, który okazał się jedną z najlepiej sprzedających się płyt rockowych w Polsce. Nieco później po raz pierwszy na kompaktach ukazały się ich legendarne już albumy – „TSA – czerwony”, „Rock’n’Roll”, „Spunk”, obie wersje „Heavy Metal World” oraz CD „1981” zawierający nagrania koncertowe z radiowych archiwów. Na ryknku dostępne jest także DVD z archiwaliami z lat 80-tych – m.in. słynny koncert w Teatrze STU.

[TSA - rock na wyspie 1981] Od powrotu na scenę w oryginalnym składzie zespół TSA wystąpił na ponad 130 koncertach w kraju a także w sąsiednich Czechach oraz za oceanem w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. "List XX" na szczycie Rockowej Listy Przebojów Programu I Polskiego Radia, "Proceder" – płytą roku, a TSA – zespołem nr 2 – w plebiscycie magazynu "Teraz Rock", nominacja do Fryderyka 2005 i Paszportu Polityki, wznowienie klasycznych albumów oraz udział w festiwalach Top Trendy i Jarocin 2005 – to tylko niektóre dowody na to, że TSA znowu należy do czołówki polskiej sceny muzycznej.

Dodaj do

Centrum Sztuki IMPART zaprasza na koncert wyjątkowej artystki: Anny Marii Jopek. Wokalistka promować bedzie swoją najnowszą płytę "JO&CO". Koncert odbedzie się w Teatrze Polskim. Zapraszamy!!!

Nie istnieje w serwisach plotkarskich, bo ma inne zajęcie. Tylko w 2008 roku wystąpiła na legendarnej scenie Hollywood Bowl obok wielkiego Ivana Linsa pod batutą Vince’a Mendozy; zagrała serię europejskich koncertów; śpiewała w duecie z Bobby’m McFerrinem; przyjęła zaproszenie na koncerty z Chrisem Botti; przygotowała światową wersję słynnej płyty Pat Metheny & Anna Maria Jopek: Upojenie; odcisnęła dłonie w brązie między Stasysem a Krzysztofem Pendereckim; stworzyła muzykę do filmu animowanego i obdarowała fanów przejmującą, koncertową, Złotą w dniu premiery płytą Jo & Co, gdzie partnerują jej m.in. Richard Bona, Mino Cinelu i Dhafer Youssef.

Wcześniej było dwanaście autorskich albumów, Platynowe i Złote Płyty, dwie nagrody Wiktora, cztery Fryderyki, Paszport Polityki, tytuł Jazzowej Wokalistki Roku Jazz Forum, Trójkowy Mateusz i prywatna nagroda Michela Legranda, wiele nadzwyczajnych wyróżnień środowiskowych między innymi od magazynów Elle czy Gala za „Najbardziej Stylową” lub „Najpiękniejszą Dziś” postać muzycznej sceny…
Anna Maria Jopek komentuje to z charakterystyczną dla siebie skromnością i pokorą: „Największą nagrodą i zarazem największym wyzwaniem jest dla mnie sama muzyka. Ona stawia wciąż tak wiele pytań, na które do końca życia będę szukać odpowiedzi.”
Wychowana w rodzinie muzycznej z korzeniami zapuszczonymi głęboko w tradycję polskiej sztuki ludowej, wykształcona w klasie fortepianu na Akademii Fryderyka Chopina w Warszawie, doświadczona w Manhattan School of Music w sekcji jazzowej sama podkreśla, że jej droga w muzyce rozwidla się na wiele ścieżek. „ Mam nadzieję, że w moich piosenkach gatunki się przenikają, uzupełniają, że być może któregoś dnia odnajdziemy własny język, ponad wszystkimi podziałami.”
Zaczynała w 1997 roku od złożenia hołdu legendzie polskiej piosenki na płycie „Szeptem”. Nagrywała potem i występowała z wszystkimi najważniejszymi postaciami naszej różnorodnej muzycznej sceny: Z Jeremim Przyborą, Tomaszem Stańko, Markiem Grechutą, Januszem Olejniczakiem, Kayah, Grzegorzem Turnauem, Staszkiem Soyką, zespołem Perfect i Sweet Noise, z Leszkiem Możdżerem czy wielką Urszulą Dudziak.
Śpiewała na festiwalu Warszawska Jesień i ze Skaldami w Carnegie Hall. Występowała prawie na całym świecie od USA i Kanady, przez całą Europę po Japonię. Pracowała w słynnym studiu Abbey Road i w Real World Petera Gabriela. W 2005 roku ukazał się w wielu krajach jej pierwszy anglojęzyczny album „Secret”. Jednocześnie tej samej jesieni pojawiła się całkowicie autorska płyta „Niebo”. Istotnie – sky is the limit – dla Anny Marii Jopek to jedynie niebo nad głową może być ograniczeniem. A i ono niekoniecznie. Raczej, jak się miało okazać – inspiracją. Wiosną 2007 roku firma Anna Maria Jopek Music wyprodukowała album „ID“, który zaledwie w miesiąc od premiery pokrył się platyną. „Ta płyta powstała z marzenia, by znaleźć się choćby na chwilę w obecności artystów, których podziwialiśmy przez całe życie. (…) Z dość – przyznajmy – śmiałej wizji aby stworzyć zespół jaki nie istniał nigdy wcześniej, jedynie w naszej zachłannej wyobraźni. Dla nich specjalnie napisaliśmy muzykę, która szuka wspólnego zbioru dla częstokroć tak odległych światów i wrażliwości.” – mówią Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński. Ten zespół to między innymi Branford Marsalis, Richard Bona, Oscar Castro Neves, Christian McBride, Manu Katche, Tord Gustavsen, Dhafer Youssef, Mino Cinelu. Nie do wiary.

A wszystko w nielicznych przerwach między zajęciami jej synów. „Tak, dwaj niesforni chłopcy w surowej szkole muzycznej, opuszczeni przez chęć do nauki…“ – konkluduje AMJ.„Po takim codziennym doświadczeniu nie ma już wyzwań za trudnych, trasy zbyt wyczerpującej, nerwów, tremy nie do okiełznania. Zawsze dam radę.“

Dodaj do