KURSY SZYBKIEGO CZYTANIA

 ORAZ TRENING PAMIĘCI DLA DZIECI

 Program obejmuje m.in.:

• kształtowanie nawyków przyspieszających tempo czytania

• techniki pamięciowe oraz ich zastosowanie …

  Dodaj do
  

ANTONY AND THE JOHNSONS W POLSCE!
29 kwietnia w Teatrze Wielkim w Warszawie, wystąpi jeden z najciekawszych artystów jaki pojawił się na światowej scenie muzycznej po roku 2000 – Antony and the Johnsons.
Jedyny występ artysty w Polsce związany jest z promocją nowego albumu ‘The Crying Light’, który ukaże się styczniu 2009 roku.

Antony: "Mój nowy album ‘The Crying Light’ jest zadedykowany znakomitemu tancerzowi Kazuo Ohno. Podczas występu w jakim go widziałem, na scenę rzucił światło w kształcie okręgu, wszedł do niego i ukazał nam wszystkim sny i marzenia z głębi swego serca. Zdawał się tańczyć w oku czegoś tajemniczego i kreatywnego; z każdym gestem ucieleśniał dziecięcą i kobiecą boskość. Jest kimś na kształt ojca mojej sztuki."

Antony and the Johnsons wreszcie pokazali okładkę nowego albumu ‘The Crying Light’, ich nadchodzącej i wyczekiwanej długogrającej płyty. Będąc naturalną kontynuacją ‘Another World EP’, artwork albumu zawiera portret performera i współtwórcy japońskiego stylu tańca Butoh – Kazuo Ohno, zrobiony w Tokio, w 1977 roku przez Naoye Ikegami. Ohno ukazany jest na nim w pełnym, padającym na wprost świetle i posturze przywodzącej nam na myśl zarówno kołyskę, jak i grób. Życie, śmierć i transcendentność to elementy, na które bez dwóch zdań powołuje się to zdjęcie.

‘The Crying Light’ zostanie wydany przez Rough Trade Records (polska dystrybucja – Sonic Records) 19 stycznia i promocyjnie wsparty trasą koncertową. Zacznie się ona w połowie marca i biec będzie aż do początku czerwca, obejmując najpiękniejsze teatry i sale koncertowe w stolicach całej Europy.

Także „polski” koncert Antony and the Johnsons(29.04.2009) odbędzie się na jednej z najelegantszych krajowych scen – Sali Moniuszki w Teatrze Wielkim w Warszawie.

Dodaj do

To rzadki przypadek, kiedy rosyjscy muzycy tworzą harmonijną i jednolitą dedykację dla estetyki określonego stylu jazzowego – ale nie amerykańskiego, lecz europejskiego!

Stylistyka wytwórni ECM, która się ukształciła w latach 1970-80 dzięki staraniom producenta z Monachium, Manfreda Eichera, oraz norweskiego reżysera dźwięku Jana Erika Kongshauga, obecnie stanowi taki obiekt „kultu jazzowego”, tak jak i stylistyka nowojorskiej wytwórni Blue Note z lat 1950-60. I oto mamy wzorowy przykład świadomego zanurzenia się w tej stylistyce, wykonanego przez rosyjskich muzyków i z rosyjskiej perspektywy. Pianista Jewgienij Boriec, basista Siergiej Chutas oraz perkusista Siergiej Ostroumow pracują w Moskwie, ale album swój nagrali – jak i przystało na ten styl, w legendarnej wytwórni Rainbow w Oslo, u samego Kongshauga.

Rozległe i tajemnicze dźwiękowe otoczenie brzmienia tria fortepianowego – brzmienie wkomponowane w dobrze znane ramy brzmienia „nordyjskiego”, lecz przy tym zakorzenione nie w skandynawskiej, lecz rosyjskiej tradycji muzycznej, a przede wszystkim – w wielkiej rosyjskiej szkole fortepianowej: to na pewno zaciekawi wszystkich, których interesuje rozwój rosyjskiej szkoły jazzowej.

Dodaj do

Vavamuffin powstało w lutym 2003-go roku w Warszawie.
Dokładnie rzecz biorąc na warszawskich Siekierkach, łącząc w sobie zieleń otaczającą niedalekie jeziorko czerniakowskie i dym z kominów E.C. Siekierki. Vavamuffin to połączenie dwu słów: jamajskiego „raggamuffin“ oznaczającego styl śpiewania, nawijania i „Vava“ czyli po prostu Warszawa. W skład zespołu weszli zarówno debiutanci jak i utytułowani już zawodnicy polskiej sceny reggae. Vavamuffin ma na swoim koncie około 200 koncertów, od małych salek klubowych po występy przed ponad stutysięczną publicznością na Przystanku Woodstock. Koncertuje w kraju i za granicą (Niemcy, Finlandia, Chorwacja, Słowenia, Węgry, Czechy, Słowacja, Irlandia, Wielka Brytania). I to właśnie koncerty są żywiołem tego zespołu i kto raz go zobaczy, będzie chciał znów… i znów… i znów :)

ARMIA to zespół niezwykły na polskim rynku muzycznym. Powstał w 1984 roku na skutek zetknięcia trzech osobowości naszej niezależnej sceny: Tomasza Budzyńskiego (śpiewał wtedy wówczas w słynnej Siekierze), Roberta Brylewskiego (gitarzysty Kryzysu, Brygady Kryzys i Izraela) i filozofa Sławomira Gołaszewskiego związanego wówczas z nurtem poszukiwań parateatralnych Jerzego Grotowskiego. Obecnie zespół tworzą: Tomasz "Budzy" Budzyński – śpiew, Tomasz "Krzyżyk" Krzyżaniak – perkusja, Krzysztof "Dr Kmieta" Kmiecik – gitara basowa, Paweł Klimczak – gitara, Rafał "Franc" Giec – gitara, Krzysztof "Banan" Banasik – waltornia, Jakub Bartoszewski – waltornia. Siła Armii tkwi w połączeniu poezji Tomasza Budzyńskiego z wyrafinowaną i ekspresyjną muzyką, zawierającą elementy muzyki hard core, folk, a nawet muzyki klasycznej. Wykorzystanie nietypowych dla współczesnego rocka instrumentów jak waltornia, flet, wiolonczela, skrzypce czy didgerido, a także tekstów Dantego czy Samuela Becketta sprawia, że propozycja zespołu jest na polskiej scenie zupełnie wyjątkowa, a Armia wciąż pozostaje jedną z najbardziej oryginalnych grup, tworząc muzykę, której nie da się w żaden sposób zaszufladkować.

Dodaj do

Maceo Parker – gigant i niekwestionowany lider dzisiejszego groove –jazzu, black-music i funky pojawi się w Warszawie (27 kwietnia ) na jedynym koncercie w Polsce !!

Legendarny saksofonista , nim zyskał sławę i ugruntował własną pozycję wybitnego in-strumentalisty przez dekady występował w zespołach Jamesa Browna , George’a Clintona a nawet Prince’a. Dzisiaj muzyka Maceo Parkera jest synonimem funky i wzorcem niemożliwym wręcz do naśladowania. Kariera amerykańskiego muzyka tylko pozornie jest modą ostatnich sezonów , bowiem Maceo Parker jest od lat uznanym twórcą jazzu, skrywającym się przez wiele lat w zespołach gwiazd „czarnej „ muzyki amerykańskiej. Już w 1964 roku zaproszony został do zespołu „ ojca soul music ” – Jamesa Browna. Początki kariery saksofonisty przebiegały zatem z typowo: zauroczony rhythm and bluesowym zespołem wujka, Bobby’ego Butlera ( Mighty Blue Notes) grał nie tylko w tym zespole, ale także tworzył różne mutacje własnych grup. W rodzinnym Kingston , w stanie Karolina Północna, zyskał sporą, lokalną popularność i gdy pojawiła się oferta współpracy z idolem Czarnej Ameryki, Jamesem Brownem , natychmiast skorzystał z zaproszenia i pozostał w zespole legendarnego wokalisty przez dwie dekady. To właśnie Maceo Parker był szefem muzycznym zespołu i tak na dobra sprawę współ-tworzył brzmienie i show J. Browna. Po dwudziestu latach i tysiącach koncertów oraz licznych nagraniach w 1985 roku opuścił komercyjną estradę oraz kontrowersyjnego lidera. Z Brownem zrealizował nie tylko tysiące (!) koncertów, ale także wiele płyt. Przenikliwy , funkowy saksofon Maceo Parkera słuchać zarówno w „ Papa’s Got A Brand New Bag ” oraz „ I Got You – I Feel Good ” , ale także na wszystkich albumach Browna wydanych w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Brown ,za narkotyki i burdy, poszedł w 1985 roku po raz kolejny do więzienia. Muzycy pozostali bez pracy i kontraktów.

Parker, po rozstaniu się z zespołem Browna, natychmiast założył własną grupę lansującą funkowy jazz dodając – co było już efektem wieloletniej współpracy z J. Brownem – elek-tryzujący show. Koncepcja ta okazała się dla muzyka ślepym zaułkiem i kiepskim pomy-słem na „ drugiego Jamesa Browna ”. Saksofonista wrócił natychmiast do swojego brzmienia i nowej koncepcji: ostrego, funkowego jazzu, ale realizowanego już w otocze-niu jazzmanów . Do pomysłu pozyskał puzonistę Freda Wesleya i saksofonistę Pee Wee Ellisa, z którymi wcześniej współpracował w zespole Browna. Z czasem okazało się, że formacja The JB Horns jest najwspanialszą, stylistyczną syntezą muzyki Maceo Parkera. Odtąd jego „ groove jazz ” oraz „ funky ” nabierają bardzo osobistego brzmienia a sam artysta i jego muzyka szybko stają się faworytami publiczności i krytyków. Jego pierw-szy, autorski album „ Roots Revisited ”, nieoczekiwanie dla wszystkich znalazł się na 1 miejscu listy przebojów prestiżowego magazynu „Billboard”. Odtąd „ sideman Jamesa Browna „ staje się idolem i uwielbianym przez krytykow i publiczność artystą. Do swoich kolejnych zespołów zaprasza teraz wszystkich ,zarówno F. Wesleya i P.W.Ellisa, ale także Larry’ego Goldingsa, Bobby’ego Byrda, Rodneya Jonesa, Bootsy Collinsa i holenderską saksofonistkę Candy Dulfer a nawet Red Hot Chili Peppers. O jego udział w zespole za-biegają zarówno Prince, jak i George Clinton. Teraz Maceo Parker i jego „Roots Revi-sited” na jedynym koncercie w Polsce !

Dodaj do