KURSY SZYBKIEGO CZYTANIA

 ORAZ TRENING PAMIĘCI DLA DZIECI

 Program obejmuje m.in.:

• kształtowanie nawyków przyspieszających tempo czytania

• techniki pamięciowe oraz ich zastosowanie …

  Dodaj do
  

„Hrabina Marica” (1924) to jedna z ostatnich wielkich, klasycznych operetek. Nazywana jest także najbardziej „węgierską”
z operetek, gdyż pochodzący z Węgier Emmerich Kálmán po mistrzowsku wykorzystał w niej barwne melodie i tańce swojej ojczyzny.
Ta pełna zabawnych perypetii komedia zachwyca cygańską magią, węgierskim temperamentem i  wspaniałą muzyką – ognistymi czardaszami, cygańskimi pieśniami i melodyjnymi szlagierowymi piosenkami (m.in. „Gdzie mieszka miłość?”,” Ach, jedź do Varasdin”, „Graj Cyganie!”). Akcja operetki rozgrywa się na początku XX wieku w węgierskim majątku pięknej i bogatej Hrabiny Maricy. Zubożały hrabia Tassilo zatrudnia się incognito jako rządca w posiadłości Maricy, aby zarobić na posag dla swej siostry. Hrabina Marica zakochuje się z wzajemnością w Tassilo, lecz na hrabiego pada podejrzenie, iż nie o miłość mu chodzi, a o jej pieniądze. Szereg zabawnych, romansowych perypetii wiedzie do szczęśliwego finału, który przynosi wyjaśnienie wszystkich nieporozumień i zwycięstwo miłości. Wśród artystów, oprócz młodych, wschodzących gwiazd polskiej wokalistyki – Doroty Laskowickiej, Aleksandry Chacińskiej,  Arnolda Rutkowskiego, Krystiana Krzeszowiaka i Barbary Gutaj zobaczymy wybitnych aktorów dramatycznych – Annę Seniuk, Wojciecha Pokorę i Bohdana Łazukę.

Wykonawcy:
Anna Seniuk, Wojciech Pokora, Bohdan Łazuka, Vadim Brodski
oraz Soliści, Chór i orkiestra MTM Operetka
Reżyseria: Marta Mészáros
Kierownictwo muzyczne: Jiři Pedrlik
Scenografia/kostiumy: Tatiana Kwiatkowska
Choreografia: Jarosław Świtała

Dodaj do

ANTONY AND THE JOHNSONS W POLSCE!
29 kwietnia w Teatrze Wielkim w Warszawie, wystąpi jeden z najciekawszych artystów jaki pojawił się na światowej scenie muzycznej po roku 2000 – Antony and the Johnsons.
Jedyny występ artysty w Polsce związany jest z promocją nowego albumu ‘The Crying Light’, który ukaże się styczniu 2009 roku.

Antony: "Mój nowy album ‘The Crying Light’ jest zadedykowany znakomitemu tancerzowi Kazuo Ohno. Podczas występu w jakim go widziałem, na scenę rzucił światło w kształcie okręgu, wszedł do niego i ukazał nam wszystkim sny i marzenia z głębi swego serca. Zdawał się tańczyć w oku czegoś tajemniczego i kreatywnego; z każdym gestem ucieleśniał dziecięcą i kobiecą boskość. Jest kimś na kształt ojca mojej sztuki."

Antony and the Johnsons wreszcie pokazali okładkę nowego albumu ‘The Crying Light’, ich nadchodzącej i wyczekiwanej długogrającej płyty. Będąc naturalną kontynuacją ‘Another World EP’, artwork albumu zawiera portret performera i współtwórcy japońskiego stylu tańca Butoh – Kazuo Ohno, zrobiony w Tokio, w 1977 roku przez Naoye Ikegami. Ohno ukazany jest na nim w pełnym, padającym na wprost świetle i posturze przywodzącej nam na myśl zarówno kołyskę, jak i grób. Życie, śmierć i transcendentność to elementy, na które bez dwóch zdań powołuje się to zdjęcie.

‘The Crying Light’ zostanie wydany przez Rough Trade Records (polska dystrybucja – Sonic Records) 19 stycznia i promocyjnie wsparty trasą koncertową. Zacznie się ona w połowie marca i biec będzie aż do początku czerwca, obejmując najpiękniejsze teatry i sale koncertowe w stolicach całej Europy.

Także „polski” koncert Antony and the Johnsons(29.04.2009) odbędzie się na jednej z najelegantszych krajowych scen – Sali Moniuszki w Teatrze Wielkim w Warszawie.

Dodaj do

To rzadki przypadek, kiedy rosyjscy muzycy tworzą harmonijną i jednolitą dedykację dla estetyki określonego stylu jazzowego – ale nie amerykańskiego, lecz europejskiego!

Stylistyka wytwórni ECM, która się ukształciła w latach 1970-80 dzięki staraniom producenta z Monachium, Manfreda Eichera, oraz norweskiego reżysera dźwięku Jana Erika Kongshauga, obecnie stanowi taki obiekt „kultu jazzowego”, tak jak i stylistyka nowojorskiej wytwórni Blue Note z lat 1950-60. I oto mamy wzorowy przykład świadomego zanurzenia się w tej stylistyce, wykonanego przez rosyjskich muzyków i z rosyjskiej perspektywy. Pianista Jewgienij Boriec, basista Siergiej Chutas oraz perkusista Siergiej Ostroumow pracują w Moskwie, ale album swój nagrali – jak i przystało na ten styl, w legendarnej wytwórni Rainbow w Oslo, u samego Kongshauga.

Rozległe i tajemnicze dźwiękowe otoczenie brzmienia tria fortepianowego – brzmienie wkomponowane w dobrze znane ramy brzmienia „nordyjskiego”, lecz przy tym zakorzenione nie w skandynawskiej, lecz rosyjskiej tradycji muzycznej, a przede wszystkim – w wielkiej rosyjskiej szkole fortepianowej: to na pewno zaciekawi wszystkich, których interesuje rozwój rosyjskiej szkoły jazzowej.

Dodaj do

Vavamuffin powstało w lutym 2003-go roku w Warszawie.
Dokładnie rzecz biorąc na warszawskich Siekierkach, łącząc w sobie zieleń otaczającą niedalekie jeziorko czerniakowskie i dym z kominów E.C. Siekierki. Vavamuffin to połączenie dwu słów: jamajskiego „raggamuffin“ oznaczającego styl śpiewania, nawijania i „Vava“ czyli po prostu Warszawa. W skład zespołu weszli zarówno debiutanci jak i utytułowani już zawodnicy polskiej sceny reggae. Vavamuffin ma na swoim koncie około 200 koncertów, od małych salek klubowych po występy przed ponad stutysięczną publicznością na Przystanku Woodstock. Koncertuje w kraju i za granicą (Niemcy, Finlandia, Chorwacja, Słowenia, Węgry, Czechy, Słowacja, Irlandia, Wielka Brytania). I to właśnie koncerty są żywiołem tego zespołu i kto raz go zobaczy, będzie chciał znów… i znów… i znów :)

ARMIA to zespół niezwykły na polskim rynku muzycznym. Powstał w 1984 roku na skutek zetknięcia trzech osobowości naszej niezależnej sceny: Tomasza Budzyńskiego (śpiewał wtedy wówczas w słynnej Siekierze), Roberta Brylewskiego (gitarzysty Kryzysu, Brygady Kryzys i Izraela) i filozofa Sławomira Gołaszewskiego związanego wówczas z nurtem poszukiwań parateatralnych Jerzego Grotowskiego. Obecnie zespół tworzą: Tomasz "Budzy" Budzyński – śpiew, Tomasz "Krzyżyk" Krzyżaniak – perkusja, Krzysztof "Dr Kmieta" Kmiecik – gitara basowa, Paweł Klimczak – gitara, Rafał "Franc" Giec – gitara, Krzysztof "Banan" Banasik – waltornia, Jakub Bartoszewski – waltornia. Siła Armii tkwi w połączeniu poezji Tomasza Budzyńskiego z wyrafinowaną i ekspresyjną muzyką, zawierającą elementy muzyki hard core, folk, a nawet muzyki klasycznej. Wykorzystanie nietypowych dla współczesnego rocka instrumentów jak waltornia, flet, wiolonczela, skrzypce czy didgerido, a także tekstów Dantego czy Samuela Becketta sprawia, że propozycja zespołu jest na polskiej scenie zupełnie wyjątkowa, a Armia wciąż pozostaje jedną z najbardziej oryginalnych grup, tworząc muzykę, której nie da się w żaden sposób zaszufladkować.

Dodaj do